Μεγάλη Ελλάδα.(Magna Grecia) Μέρος 17ον : Μέδμη - Ιππόνιον

Κεφαλή Κόρης από τερακότα που βρέθηκε στην Μέδμη. (500-480 π.Χ)

Η Μέδμη (η Μέσμα)
Η Μέδμη ,η Μέσμα ,ιδρύθηκε από Λοκρούς τον έκτο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Στράβωνα η ονομασία προέρχεται από μια πηγή που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση και μία άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομα προέρχεται από τη γλώσσα των ιθαγενών και έχει την έννοια της ακριτικής πόλης.
Στα μέσα του έκτου αιώνα π.Χ., έλαβε μέρος μαζί με την μητρόπολη Επιζεφύριοι Λοκροί και την άλλη αποικία των Λοκρών ,το Ιππόνιο ,στον  πόλεμο κατά του Κρότωνα. και νίκησαν στη μάχη του ποταμού Σάγκρα.


Αργότερα, το 422 π.Χ. η Μέδμη και το Ιππόνιο πολέμησαν εναντίον της μητρόπολης τους ,Επιζεφύριους Λοκρούς και κατάφεραν να νικήσουν και να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους..
Η πόλη κυριεύτηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο το 389 π.Χ., και τα περίχωρα δόθηκαν στους Λοκρούς. Η πόλη δεν σημείωσε μεγάλη άνθιση, και πιθανόν να μην είχε νόμισμα πριν του 388 π.Χ. Φαίνεται μάλιστα ότι τα νομίσματά της είναι νεώτερα του 344 π.Χ. και ότι είναι κομμένα από τους Λοκρούς.

Νόμισμα της Μέδμης με την επιγραφή "ΜΕΣΜΑ" . 340 -330 π.Χ

Την εποχή του ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την αναφέρουν ως Πόλη άλλα τα ίχνη της χάνονται την εποχή του γεωγράφου Κλαύδιου Πτολεμαίου.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η πόλη,από το μέγεθός της ,μπορούσε να φιλοξενήσει έναν πληθυσμό πάνω από τέσσερις χιλιάδες κατοίκους.

Ιππόνιον
Tο Ιππόνιον κατά τον Στράβωνα ήταν αποικία των Λοκρών και βρίσκονταν στην δυτική παραλία της Βρεττίας.  Ιδρύθηκε, πιθανότατα γύρω στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ.
Στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. οι δυνάμεις των Επιζεφύριων Λοκρών ,του Ιππόνιου και Μέδμης νίκησαν στη μάχη του ποταμού Σάγκρα (μεταξύ 560 π.Χ. και 535 π.Χ.) τις δυνάμεις του Κρότωνα.
Το 422 π.Χ. το Ιππόνιο και η Μέδμη πολέμησαν εναντίον της μητρόπολης τους , Επιζεφύριους Λοκρούς και κατάφεραν να νικήσουν και να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους.

Νόμισμα του Ιππόνιου . 300-275 π.Χ

Λεηλατήθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες το 389 π.Χ. Δέκα χρόνια αργότερα οι Καρχηδόνιοι την ξανάκτισαν και την παρέδωσαν στους κατοίκους της. Περί τα 350 π.Χ. κυριεύθηκε από τους Βρεττίους, και ξανά ελευθερώθηκε το 330-325 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Ηπειρώτη. Στα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ.,θα ξεκινήσει με ένα ποσο τεράστιο δημοσίων δαπανών ,η κατασκευή μιας νέας οχύρωσης της πόλης με κυκλικούς πύργους.
Η πόλη κατακτήθηκε το 296 π.Χ. από τον Αγαθοκλή με την χρήση καταπελτών. Με τον Αγαθοκλή η πολη θα γίνει ένα από τα κύρια κέντρα για τον έλεγχο των κτήσεων στην Ιταλία, από το Στράβωνα γνωρίζουμε ότι διεύρυνε το λιμάνι, και τα αρχαιολογικά στοιχεία μαρτυρούν την ενίσχυση των τειχών που θα κάνουν την πόλη ένα πραγματικό μεγάλο οχυρό. Μετά το θάνατο του Αγαθοκλή θα υπάρξει σύγκρουση των πόλεων της Αρχαίας Ελλάδα και οι Βρεττίοι θα επωφεληθούν και την ξανακατέκτησαν . Το 272 π.Χ.. μετά την αποχώρηση του Πύρρου απο την Ιταλία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και μετονομάστηκε  αρχικά σε hipponium και αργότερα σε Vibo Valentia.
Μετά από μια φάση της ευημερίας κατά την ύστερη Δημοκρατική και στις αρχές της Αυτοκρατορικής Ρώμης, η πόλη σχεδόν θα εγκαταλειφθεί τελείως μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας..

Ορφική πινακίδα από το Ιππόνιο της Μεγάλης Ελλάδας.

Οι ορφικές πινακίδες ήταν λεπτά χρυσά ελάσματα, διπλωμένα ή τυλιγμένα και τοποθετημένα κοντά στα χέρια ή στο στόμα του νεκρού, ή μέσα σε φυλακτήριο δεμένο στο λαιμό. Είναι τυπωμένα με κείμενα που περιείχαν πληροφορίες και οδηγίες προς το νεκρό για να περάσει με ασφάλεια στον άλλο κόσμο και να αποκτήσει την ευμένεια των θεών. Βρέθηκαν κυρίως στην Μεγάλη Ελλάδα, στην Βόρειο Ελλάδα και στην Κρήτη. Χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Επιμέλεια Διόνυσος

ΠΗΓΕΣ :
en.wikipedia.org
www.wildwinds.com

Μεγάλη Ελλάδα.(Magna Grecia) Μέρος 17ον : Μέδμη - Ιππόνιον

Κεφαλή Κόρης από τερακότα που βρέθηκε στην Μέδμη. (500-480 π.Χ)

Η Μέδμη (η Μέσμα)
Η Μέδμη ,η Μέσμα ,ιδρύθηκε από Λοκρούς τον έκτο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Στράβωνα η ονομασία προέρχεται από μια πηγή που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση και μία άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομα προέρχεται από τη γλώσσα των ιθαγενών και έχει την έννοια της ακριτικής πόλης.
Στα μέσα του έκτου αιώνα π.Χ., έλαβε μέρος μαζί με την μητρόπολη Επιζεφύριοι Λοκροί και την άλλη αποικία των Λοκρών ,το Ιππόνιο ,στον  πόλεμο κατά του Κρότωνα. και νίκησαν στη μάχη του ποταμού Σάγκρα.


Αργότερα, το 422 π.Χ. η Μέδμη και το Ιππόνιο πολέμησαν εναντίον της μητρόπολης τους ,Επιζεφύριους Λοκρούς και κατάφεραν να νικήσουν και να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους..
Η πόλη κυριεύτηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο το 389 π.Χ., και τα περίχωρα δόθηκαν στους Λοκρούς. Η πόλη δεν σημείωσε μεγάλη άνθιση, και πιθανόν να μην είχε νόμισμα πριν του 388 π.Χ. Φαίνεται μάλιστα ότι τα νομίσματά της είναι νεώτερα του 344 π.Χ. και ότι είναι κομμένα από τους Λοκρούς.

Νόμισμα της Μέδμης με την επιγραφή "ΜΕΣΜΑ" . 340 -330 π.Χ

Την εποχή του ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την αναφέρουν ως Πόλη άλλα τα ίχνη της χάνονται την εποχή του γεωγράφου Κλαύδιου Πτολεμαίου.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους η πόλη,από το μέγεθός της ,μπορούσε να φιλοξενήσει έναν πληθυσμό πάνω από τέσσερις χιλιάδες κατοίκους.

Ιππόνιον
Tο Ιππόνιον κατά τον Στράβωνα ήταν αποικία των Λοκρών και βρίσκονταν στην δυτική παραλία της Βρεττίας.  Ιδρύθηκε, πιθανότατα γύρω στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ.
Στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. οι δυνάμεις των Επιζεφύριων Λοκρών ,του Ιππόνιου και Μέδμης νίκησαν στη μάχη του ποταμού Σάγκρα (μεταξύ 560 π.Χ. και 535 π.Χ.) τις δυνάμεις του Κρότωνα.
Το 422 π.Χ. το Ιππόνιο και η Μέδμη πολέμησαν εναντίον της μητρόπολης τους , Επιζεφύριους Λοκρούς και κατάφεραν να νικήσουν και να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους.

Νόμισμα του Ιππόνιου . 300-275 π.Χ

Λεηλατήθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο και οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες το 389 π.Χ. Δέκα χρόνια αργότερα οι Καρχηδόνιοι την ξανάκτισαν και την παρέδωσαν στους κατοίκους της. Περί τα 350 π.Χ. κυριεύθηκε από τους Βρεττίους, και ξανά ελευθερώθηκε το 330-325 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Ηπειρώτη. Στα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ.,θα ξεκινήσει με ένα ποσο τεράστιο δημοσίων δαπανών ,η κατασκευή μιας νέας οχύρωσης της πόλης με κυκλικούς πύργους.
Η πόλη κατακτήθηκε το 296 π.Χ. από τον Αγαθοκλή με την χρήση καταπελτών. Με τον Αγαθοκλή η πολη θα γίνει ένα από τα κύρια κέντρα για τον έλεγχο των κτήσεων στην Ιταλία, από το Στράβωνα γνωρίζουμε ότι διεύρυνε το λιμάνι, και τα αρχαιολογικά στοιχεία μαρτυρούν την ενίσχυση των τειχών που θα κάνουν την πόλη ένα πραγματικό μεγάλο οχυρό. Μετά το θάνατο του Αγαθοκλή θα υπάρξει σύγκρουση των πόλεων της Αρχαίας Ελλάδα και οι Βρεττίοι θα επωφεληθούν και την ξανακατέκτησαν . Το 272 π.Χ.. μετά την αποχώρηση του Πύρρου απο την Ιταλία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και μετονομάστηκε  αρχικά σε hipponium και αργότερα σε Vibo Valentia.
Μετά από μια φάση της ευημερίας κατά την ύστερη Δημοκρατική και στις αρχές της Αυτοκρατορικής Ρώμης, η πόλη σχεδόν θα εγκαταλειφθεί τελείως μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας..

Ορφική πινακίδα από το Ιππόνιο της Μεγάλης Ελλάδας.

Οι ορφικές πινακίδες ήταν λεπτά χρυσά ελάσματα, διπλωμένα ή τυλιγμένα και τοποθετημένα κοντά στα χέρια ή στο στόμα του νεκρού, ή μέσα σε φυλακτήριο δεμένο στο λαιμό. Είναι τυπωμένα με κείμενα που περιείχαν πληροφορίες και οδηγίες προς το νεκρό για να περάσει με ασφάλεια στον άλλο κόσμο και να αποκτήσει την ευμένεια των θεών. Βρέθηκαν κυρίως στην Μεγάλη Ελλάδα, στην Βόρειο Ελλάδα και στην Κρήτη. Χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Επιμέλεια Διόνυσος

ΠΗΓΕΣ :
en.wikipedia.org
www.wildwinds.com

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ! (Αλλά και αλλού!)

ΓΙΑΤΙ… »Θ Α Β Ο Ν Τ Α Ι» ΑΥΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ;;;;;;;;;;

ΔΙΕΡΩΤΗΘΕΙΤΕ…

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΛΩΖΑΝΝΗ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΩΣΟ
ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΣΕΡΓΚΕΪ ΛΑΒΡΩΦ!
(ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΟΙ
ΜΟΝΟΙ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ…).
Η ΚΥΡΙΑ ΠΑΡΑΔΙΠΛΑ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η
ΕΛΒΕΤΙΔΑ ΟΜΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ, ΜΙΣΕΛΙΝ
ΚΑΛΜΥ-ΡΕΪ.

Πόσο θα πίστευες, αν σου έλεγε κάποιος, ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε κάποιος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα (Έλληνας) που:

 

– Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία!

– Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 ετών!)

– Έφτιαξε το ΑΠΟΛΥΤΩΣ επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα, που ισχύει μέχρι σήμερα!

– Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία. (Οι Γάλλοι τα θυμούνται άρα γε αυτά;)

– Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δυνάμεως (της Ρωσίας)

– Έσωσε την Ελληνική επανάσταση!

Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα απίθανα κατορθώματα, που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!

ΤΟ ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ, ΣΤΗΝ
ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ…

Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνος που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλέους;

Είναι όλα αυτά αλήθεια;

Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΛΟΒΕΝΙΑ…

Στην αποκαλυπτική του ομιλία ο κ. Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο της πολιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του, να προσφέρει την ίδια του την ζωή για την ενότητα της πατρίδος μας.

Ιωάννης Καποδίστριας:

• Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)

• Σπουδές: Ιατρική , Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)

• Ιονική Επτανησιακή Πολιτεία: Δημιουργός του Συντάγματός της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)

• Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα, που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ…

Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της αμέσου Αρχαιο – Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».

ΟΙ ΔΥΟ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΡΩΣΙΑΣ & ΕΛΒΕΤΙΑΣ, ΕΝΩ ΠΙΣΩ
Ο ΗΛΙΟΣ «ΑΚΟΥΜΠΑ» ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ, ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ
ΠΡΟΤΟΜΗΣ  ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ ΜΑΣ…

• Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνόπουλα στην Ευρώπη!!! (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του, είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)

• Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»!)

• Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητος και προσωπικότητος) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας!

Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

• Ελληνική επανάσταση: Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827). Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. 

 

Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια.

Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ).

Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη.

Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόννους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνεδρίαση της Τριζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».

• Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)

• Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους: Να δώσει γη και δάνεια.

• Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».

• Έβαλε υποθήκη τα κτήματα του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή, προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.

• Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια* στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνος (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο.

Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή).

Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία!

• Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία. 

Στην Ελλάδα   Μ Α Λ Λ Ο Ν   τον   α γ ν ο ο ύ μ ε…

 

«Ει o Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών» Ι. Καποδίστριας

«Στις δύσκολες στιγμές οι μόνοι μας σύμμαχοι είναι οι πρόγονοί μας» !

[* Η ΚΑΤΑΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΥΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟ 1831, στην είσοδο του Αγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου, στις 06.30′ το πρωΐ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «ΦΩΤΙΣΘΕΙ» ΕΙΣΕΤΙ… ΣΚΟΠΙΜΩΣ. 

185 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ, ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΑΣΦΑΛΩΣ, ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΠΕΙΣΜΟΝΩΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΥΣ ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ ΦΑΚΕΛΛΟΥΣ ΤΟΥ – ΒΡΩΜΕΡΟΥ – ‘ΦΟΡΕΪΝ ΟΦΙΣ’… 

ΒΑΣΕΙ ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΠΡΟΣΦΑΤΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ, Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ, ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ, Ο ΚΟΖΩΝΗΣ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ …ΜΟΝΟΧΕΙΡ!!! (Aμέσως μετά,εξαφανίζεται απο προσώπου γής! Ω, ΠΟΣΟ «ΒΟΛΙΚΟ»…)

ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΕΘΑΝΕ ΑΚΑΡΙΑΙΩΣ ΑΠΟ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ, ΑΦΟΥ ΕΒΛΗΘΗ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΙΣΘΕΝ(!) ΚΑΙ Η ΣΦΑΙΡΑ, ΤΟΝ ΕΠΛΗΞΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΒΟ ΤΟΥ ΑΥΤΙΟΥ! (Ευρέθη η ιατρική γνωμάτευση, σε ιδιωτική συλλογή, άρα ΟΥΔΕΜΙΑ αμφισβήτηση…)

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΙΣΙΜΩΤΑΤΗ ΑΡΤΗΡΙΑ…

ΟΙ ΜΟΜΦΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΑΙΩΝ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΙΠΙΛΙΖΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΣΧΕΔΟΝ ΑΙΩΝΕΣ, ΘΕΛΟΥΝ ΠΟΛΥ ΣΥΖΗΤΗΣΗ… «ΙΩ.ΚΑΠ.»]

Πηγή:
thesecretrealtruth.blogspot.com
ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ‘ΟΔΥΣΣΕΙΑΣΤV’/
«ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ«]

Ο παλαιστής που έγινε λαϊκός ήρωας Τζιμ Λόντος

Ο «13ος Θεός» και «Greek Adonis» που τον παρομοίαζαν με τον Ηρακλή και τον Θησέα!

Ο χειροδύναμος Τζιμ Λόντος τα έβαζε με άγρια θηρία, ανθρωπόμορφα τέρατα, πολεμιστές τρομερούς, ακόμα και σαμουράι, ή έτσι ήθελε τουλάχιστον η λαϊκή μας παράδοση που λάτρεψε σαν θεό τον παγκόσμιο πρωταθλητή ελευθέρας πάλης και τον έστειλε σε ύψη που σπάνια έχουμε ξαναδεί στον τόπο μας.

Ο λόγος για το μικρόσωμο αγροτόπαιδο από το Κουτσοπόδι Άργους, κατά κόσμο Χρήστου Θεοφίλου, που έγινε συνώνυμο σωματικής δύναμης και λεβεντιάς και η φήμη του απλώθηκε στις πέντε ηπείρους, καθώς τα αθλητικά του κατορθώματα και οι εμφατικές νίκες του επί πανίσχυρων αντιπάλων ακούστηκαν στα πέρατα του κόσμου.
Το εθνικό μας γόητρο ταυτίστηκε με τον Τζιμ Λόντο, που δόξαζε την καθημαγμένη Ελλάδα σε μια εποχή εθνικών περιπετειών και επιβεβλημένης εσωστρέφειας και έγινε σύμβολο της ρώμης του ελληνισμού.
Αλλά και η ιστορία της ζωής του προσυπέγραφε την ελληνική ψυχή: με ταπεινή καταγωγή και μην έχοντας στον ήλιο μοίρα, ο αγράμματος έλληνας μετανάστης έγινε ξακουστός στην πλάση ως άξιος συνεχιστής των φημισμένων αρχαίων προγόνων μας, που διακρίνονταν άλλοτε στις παλαίστρες.
Ο υπεράνθρωπος Ηρακλής ή και Δαυίδ, κατ’ άλλους, αφού νικούσε όλους τους θηριώδεις Γολιάθ της οικουμένης, έζησε μια ζωή σαν παραμύθι ως παγκόσμιος βασιλιάς της ελευθέρας πάλης (το σημερινό κατς), παραμένοντας πρωταθλητής για 16 συναπτά χρόνια (στις δεκαετίες του 1930 και του 1940). Αν και ο ίδιος ήθελε να συγκρίνεται με τον πολυμήχανο Οδυσσέα που νίκησε στην Τροία με τη δύναμη του μυαλού του και όχι με τα μούσκουλα.
Ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος θέλησε να γνωρίσει το μεγάλο όνομα των διεθνών παλαιστρών επί τρεις δεκαετίες, τον άνθρωπο που με τα αεροπλανικά του κόλπα σκορπούσε απλόχερα θέαμα και θαυμασμό: «Καλά που έχουμε και εσένα και αναπτερώνεις το ηθικό του ελληνισμού σε χρόνους δίσεκτους», του είπε ο Βενιζέλος όταν τον συνάντησε στο γραφείο του.
Ο μεγαλύτερος και από τη ζωή την ίδια Τζιμ Λόντος τραγουδήθηκε και υμνήθηκε από συνθέτες και ποιητές, την ίδια που ο απαράμιλλος αντίκτυπός του στην ελληνική κοινωνία απαθανατίστηκε στον όρο «τζιμπλόντο», το απόλυτο συνώνυμο του μυώδους ανθρώπου…

Πρώτα χρόνια

Ο Χρήστος Θεοφίλου γεννιέται στις 2 Ιανουαρίου 1897 στο Κουτσοπόδι του Άργους ως το μικρότερο από τα 13 παιδιά μιας πάμφτωχης αγροτικής οικογένειας. Η θεοσεβούμενη μητέρα του ήθελε να τον δει ιερωμένο και ο πατέρας του τον ονειρευόταν στρατιωτικό, αν και η μοίρα είχε άλλα στο νου της για τον πιτσιρικά, που προτίμησε να εγκαταλείψει το χωριό του και να ανοιχτεί στην περιπέτεια.
Ο Χρήστος συνειδητοποιεί τη δύναμή του ήδη από παιδί, όταν τον έστελνε ο πατέρας του να βοσκήσει τα λιγοστά γιδοπρόβατα της φαμίλιας. Την ίδια εποχή λαμβάνει χώρα το περιστατικό που θα προσυπέγραφε το μέλλον: ένα απόγευμα η μητέρα του τρελαίνεται όταν βλέπει τον μικρό κρεμασμένο από ένα σχοινί στο παχνί. Πιστεύει ότι το παιδί της πεθαίνει, αν και ο Χρήστος κατεβαίνει από το σχοινί και της εξηγεί φυσικότατα ότι κρεμάστηκε για να δυναμώσουν οι μύες του λαιμού του!

Η καταραμένη φτώχεια αλλά και ο δεσποτικός πατέρας του τον κάνουν να μετακομίσει στον Πειραιά αμούστακο παιδί ακόμα, όπου θα ψάξει και θα βρει τον επίσης γίγαντα Δημήτρη Τόφαλο για να τον εκπαιδεύσει στην πάλη. Ο ολυμπιονίκης αρσιβαρίστας Τόφαλος εκτιμά τις δυνατότητές του και γίνεται προπονητής του, σε μια ευτυχή συγκυρία που θα γεννούσε έναν θρύλο.
Με τα βασικά της πάλης στη φαρέτρα του, το 13χρονο παιδί σαλπάρει για τον Νέο Κόσμο το 1910, ξεκινώντας το περιπετειώδες ταξίδι της καταξίωσης…

Τα πρώτα χρόνια της Αμερικής

Ο Θεοφίλου πιάνει δουλειά λαντζέρη σε εστιατόριο ομογενούς της Νέας Υόρκης, αν και ο στόχος του είναι άλλος. Με τα λιγοστά που κέρδιζε από τη δουλειά του γράφεται σε ένα προπονητήριο του Μανχάταν και μαθαίνει τα μυστικά του αθλήματος. Συνεχίζοντας τις προπονήσεις και ανεβαίνοντας στα ρινγκ δειλά δειλά, πιάνει δουλειά στον ιππόδρομο ως αρτίστας (εκτελούσε τα περιβόητα αεροπλανικά κόλπα του πάνω στη σέλα του αλόγου), ποζάρει ως μοντέλο για τους σπουδαστές ζωγραφικής μιας νεοϋορκέζικης σχολής καλών τεχνών και κάνει ό,τι δουλειά του πέσει στο χέρι.

Μικροκαμωμένος, ντελικάτος και ευλύγιστος, είχε ομολογουμένως περίεργο σωματότυπο για παλαιστή, καθώς οι αμερικανοί αντίπαλοί του ήταν ογκώδεις και κακομούτσουνοι. Αν και το μικρόσωμο της κορμοστασιάς του του έδινε το πλεονέκτημα της ευκινησίας, ξεφεύγοντας έτσι εύκολα από τις λαβές και τα κεφαλοκλειδώματα των αντιπάλων του. Ο νεαρός είχε ταλέντο στο κατς, αυτό το έβλεπαν όλοι, αν και το ξεκίνημά του μόνο εύκολο δεν ήταν, καθώς μιλάμε για εποχές που οι παλαιστές αμείβονταν με ψίχουλα, δεν είχαν δικαιώματα και τα ρινγκ διαφεντεύονταν από την ιταλική Μαφία και τους στημένους αγώνες.

Κι έτσι ο Θεοφίλου αρχίζει να δίνει τους πρώτους του αγώνες στο Μεξικό, όπου παρά τις νίκες του, σπανίως πληρωνόταν. Πεινασμένος και χωρίς μία, επιστρέφει στις ΗΠΑ, μετακομίζει στο Σαν Φρανσίσκο και αποφασίζει να γίνει επαγγελματίας, πεισμωμένος καθώς ήταν από τις κακουχίες. Ο Χρήστος άρχισε να διακρίνεται σταδιακά στα ερασιτεχνικά τουρνουά και το αεροπλανικό κόλπο του τον έκανε σύντομα δημοφιλή στο κοινό, που συνέρρεε να δει τον μικρόσωμο έλληνα Δαυίδ να ανασηκώνει από το έδαφος τους πελώριους αμερικανούς Γολιάθ και να τους περιστρέφει στον αέρα, πριν τους ρίξει στο καναβάτσο αποτελειώνοντάς τους. Οι θεατές το έβρισκαν απλά ακαταμάχητο!

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, το όνομά του γίνεται ολοένα και πιο διάσημο και τότε θα έρθει η στιγμή να πάρει το παρατσούκλι με το οποίο θα γινόταν γνωστός στον πλανήτη: ήταν σε ματς στην αρένα «Λόντον» (Λονδίνο) του Πόρτλαντ όταν ο διάσημος αμερικανός αθλητικογράφος Ρόσκο Φόσετ του κόλλησε το «Τζιμ Λόντον» (ή Λόντος, όπως θα γίνει γνωστός στο εξελληνισμένο του). Ο Χρήστος στέλνει πανευτυχής στον πατέρα του στο Κουτσοπόδι αποκόμματα εφημερίδων για τις πρώτες αυτές μεγάλες νίκες του, αν και εκείνος του απαντά θυμωμένος: «Αν είναι να καταντήσεις μπαχλιβάνης [μειωτικός όρος που αναφερόταν στους παλαιστές των πανηγυριών] εκεί που πήγες, τότε φρόντισε πρώτα ν’ αλλάξεις τ’ όνομά σου». Όπως και έγινε δηλαδή και ο έλληνας θεός της ελευθέρας πάλης είχε μόλις γεννηθεί…

Ο Τζιμ Λόντος παγκόσμιος πρωταθλητής

O Τζιμ, όπως τον αποκαλούσαν πια όλοι, προβαλλόταν συνεχώς και ήταν ο αγαπημένος της εξέδρας. Από το 1916 και τη μεγάλη νίκη του στο Πόρτλαντ είδε την τύχη του να αλλάζει μαζικά, καθώς από τις αυτοσχέδιες παλαίστρες και τα πανηγύρια βρέθηκε στα μεγάλα σαλόνια της πάλης. Οι θεαματικές λαβές και τα κόλπα του έκαναν τους θεατές να τον ζητωκραυγάζουν συνεχώς και οι διοργανωτές των αγώνων και οι μάνατζερ έτριβαν τα μάτια τους από την απήχηση που είχε ο κοντούλης Έλληνας στο αμερικανικό κοινό. Στην Καλιφόρνια μάλιστα ο Τζακ Λόντον ήταν λαϊκός ήρωας, καθώς στα 20 του χρόνια ζωής (1917) αντιμετώπισε τον Λιούις τον Στραγγαλιστή, μεγάλο όνομα στην ελευθέρα πάλη, μπροστά σε 14.000 κόσμο. Παρά το γεγονός ότι έχασε, η λυσσαλέα πάλη του τον καθιέρωσε, καθώς ο κόσμος ταυτιζόταν μαζί του, με τον μικρόσωμο καθημερινό άνθρωπο δηλαδή που πάλευε με τα γιγαντόσωμα θηρία του επαγγελματισμού.

Στις 8 Ιουνίου 1930 ήταν η στιγμή για τον σημαντικότερο αγώνα στην ήδη πλούσια καριέρα του, αντιμετωπίζοντας ξανά τον παγκόσμιο πρωταθλητή πια Λιούις (Λούη τον είπαν οι ελληνικές εφημερίδες), τον επονομαζόμενο «Στραγγαλιστή». Το στάδιο κατακλύστηκε από 105.000 κόσμου και ο αθλητικός Τύπος της Αμερικής χαρακτήριζε το ματς «Δαυίδ εναντίον Γολιάθ».

Παρά το γεγονός ότι έχανε, ο κόσμος τον ζητωκραύγαζε διαρκώς και αντλώντας δύναμη από το πλήθος ο Λόντος ξεκινά την αντεπίθεσή του. Με υπεράνθρωπη δύναμη και ελληνικά κότσια, καταφέρνει να σηκώσει το θηρίο των 150 κιλών στον αέρα και να κάνει το περιβόητο αεροπλανικό κόλπο του! Το ματς έληξε με παγκόσμιο πρωταθλητή τον Τζιμ Λόντο, τίτλο που θα κρατήσει αδιαλείπτως μέχρι το 1946!

Την ίδια χρονιά, αγωνίζεται σε 150 αγώνες που του αποφέρουν το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 1,5 εκατ. δολαρίων. Είναι στην κορυφή του κόσμου και το απολαμβάνει…

Τελευταία χρόνια

Στα 16 χρόνια που ακολούθησαν τη μνημειώδη αυτή στιγμή του 1930, όταν η Ομοσπονδία Πάλης της Νέας Υόρκης τον ανακήρυξε παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών, ο Λόντος πάλεψε σε περισσότερους από 2.500 αγώνες. Όσο για τις ήττες του, ήταν λιγότερες από δέκα!

Ο Λόντος περιόδευσε στα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, με τη φήμη του να εξαπλώνεται σε Αμερική, Ευρώπη και Αφρική. Οι ειδήσεις για τις επιτυχίες του γέμιζαν περηφάνια και καμάρι τους συμπατριώτες του τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας.

Το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να τον θαυμάσει με τα μάτια του συχνά-πυκνά, όταν ο Τζιμ επέστρεφε στο Παναθηναϊκό Στάδιο για να κατατροπώσει τα μεγάλα ονόματα του καιρού του, τον Κβαριάνι, τον Μεμέτ Αλί, τον Βάντερβαλντ και το 1959 (στα 64 χρόνια του!) κάποιον άγγλο παλαιστή τριάντα χρόνια νεότερό του…

Το 1939 ο Λόντος παντρεύτηκε την αθλήτρια Αρβα Ρουχονάιτ, πρωταθλήτρια ανεμοπορίας, με την οποία απέκτησε τρία κορίτσια. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο άρχισε να αποσύρεται σταδιακά από τις παλαίστρες, κόντευε εξάλλου τα 50, αλλά για τους Έλληνες παραμένει «ισόβιος τσάμπιον», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά. Κι έτσι το 1946 εγκαταλείπει την ενεργό δράση ως ο πιο προβεβλημένος, πλούσιος και χιλιοτραγουδισμένος παλαιστής του καιρού του σε οικουμενικό επίπεδο!
Παρά την απόσυρσή του, τα ρινγκ δεν τα εγκαταλείπει ποτέ, συμμετέχοντας συχνά-πυκνά σε επιδείξεις και ανεπίσημα γεγονότα. Από τις παλαίστρες κατέβηκε οριστικά στα μέσα της δεκαετίας του ’50, αγγίζοντας πια τα 60 χρόνια ζωής. Ο τελευταίος του αγώνας έλαβε χώρα το 1956…

Τη μοναδική του τεχνική και την πολυετή εμπειρία του στα ρινγκ αποφάσισε να μεταδώσει στα νιάτα ο Τζιμ Λόντος λίγο από το 1970, όταν λειτουργεί ως προπονητής αλλά και κρατά δικές του εκπομπές στην τηλεόραση της Αμερικής. Η επαφή του με την πάλη δεν σταμάτησε ποτέ και μόνο ο θάνατος θα μπορούσε να τον κρατήσει μακριά από τις παλαίστρες. Ο Τζιμ Λόντος πέθανε στην Καλιφόρνια στις 19 Αυγούστου 1975 από ανακοπή καρδιάς, όντας πια κοντά στα 80 του.
Ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογράφησε ένα τραγούδι προς τιμήν του το 1929, τραγουδώντας: «Πάρ’ την αιμοβορία σου / και τράβα στην πατρίδα σου / αγαπητέ Κοριάνι / που σ’ έστειλε ο Λόντος μας σε μακρινό σεργιάνι / Ήρθες απ’ την πατρίδα σου το ζόρικο να κάνεις / κι ο κόσμος αν δε σε γλίτωνε / κόντεψες να πεθάνεις / Να ήσουνα μονάχα εσύ / κομμάτια πια να γίνει / μα πόσοι ευρεθήκανε την πάθανε κ’ εκείνοι / Έτσι λοιπόν ο Λόντος μας βρέθηκε παλληκάρι / κι όλος ο κόσμος τον αγαπά / του Άργους το καμάρι».

Το όνομα του γράφτηκε με χρυσά γράμματα σε Ελλάδα και Κύπρο και η λέξη «τζιμπλόντος» ήταν στα στόματα όλων τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Σε μια άγνωστη πλευρά της ζωής του, η λαμπρή και ιδιαιτέρως προσοδοφόρα πορεία του χωριατόπαιδου όχι μόνο δεν τον αλλοίωσε ως χαρακτήρα αλλά τον έκανε ακόμα πιο φιλάνθρωπο: οι ευεργεσίες του έγραψαν τη δική τους εποχή και φανέρωναν τον άνθρωπο Λόντο που βοηθούσε όποιον και όπως μπορούσε. Ο θρύλος του νεαρού μετανάστη που μεγαλούργησε με τη δύναμη των μπράτσων, τη σβελτάδα και την εξυπνάδα του δικαίωνε την ελληνική ψυχή και ο Τζιμ Λόντος έφυγε από τον κόσμο ως η απόλυτη ενσάρκωση των ημίθεων Ηρακλή και Θησέα…




Πηγή:
newsbeast.gr

Μεγάλη Ελλάδα.(Magna Grecia) Μέρος 16ον : Σελινούντας

Ερείπια αρχαίων ναών στον Σελινούντα

Ο Σελινούντας ήταν αποικία της σικελικής πόλης Μέγαρα Υβλαία. Η πόλη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα π.Χ. Με βάση αναφορά του Θουκυδίδη φαίνεται πως η πόλη ιδρύθηκε το 622 π.Χ. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης τοποθετεί την ίδρυση της πόλης το 650 π.Χ. ενώ ο ιστορικός Ιερώνυμος ακόμα νωρίτερα το 654 π.Χ
Οι Έλληνες άποικοι τον ονόμαζαν "Σελινούντα", από το φυτό σέλινο το οποίο φύτρωνε σε μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή , και εξακολουθεί να φύεται ακόμα, το οποίο και έγινε σύμβολο του νομίσματος της πόλης. 


Κατά τη διάρκεια του 6ου και 5ου αιώνα π.Χ., γνώριζε ακμή και ευημερία. Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως, πριν την αποστολή των Αθηναίων στη Σικελία, ο Σελινούντας ήταν ευημερούσα και ισχυρή πόλη που διέθετε συσσωρευμένο πλούτο στους ναούς της. Ο Διόδωρος αναφέρει πως λίγο πριν την τελική επιδρομή των Καρχηδονίων η πόλη διένυε μακρά περίοδο ηρεμίας και ο πληθυσμός της είχε αυξηθεί σημαντικά. Μάλιστα στην μάχη της Ιμέρας το 480 π.Χ οι Σελινούντιοι ήταν ,άγνωστο γιατί ,σύμμαχοι των Καρχηδονίων αλλά μετά την ήττα των τελευταίων προσχώρησαν σε συμμαχία με τους νικητές Συρακούσιους

Αργυρό τετράδραχμο του Σελινούντα - 450 π.Χ

Η κύρια αντίπαλος των Σελινουντίων ήταν η σικελική πόλη Έγεστα, η οποία βρισκόταν βορειότερά τους. Οι δύο πόλεις είχαν συγκρουστεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Νέα διαμάχη τους, το 416 π.Χ., αποτέλεσε μία από τις βασικές αιτίες της μεγάλης αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία καθώς ο Σελινούντας ζήτησε τη βοήθεια των Συρακουσών με αποτέλεσμα η Έγεστα να απευθυνθεί στους Αθηναίους για βοήθεια. Μετά την πανωλεθρία της αθηναϊκής αποστολής στη Σικελία, η Έγεστα έμεινε απροστάτευτη και αναγκάστηκε να παραχωρήσει στους Σελινουντίους τα εδάφη που ζητούσαν, ώστε να αποφύγει την επέμβαση των Συρακουσών, συμμάχου του Σελινούντα. 
Ωστόσο οι Σελινούντιοι, εκμεταλλευόμενοι τη δύσκολη θέση της Έγεστας, αφαίρεσαν κι άλλα εδάφη από αυτήν. Αποτέλεσμα ήταν να αναγκαστεί η τελευταία να προσφύγει στους Καρχηδόνιους για βοήθεια (410 π.Χ.). Στη σχετική συζήτηση στη βουλή των Καρχηδονίων, πρωτοστάτησε ο Αννίβας Μάγο, εγγονός του Αμίλκα ο οποίος είχε ηττηθεί από τους συνασπισμένους Έλληνες στη μάχη της Ιμέρας το 480 π.Χ.. Ο Αννίβας αναφέρεται πως μισούσε τους Έλληνες και ήθελε να εκδικηθεί την ντροπή των προγόνων του. Έτσι έπεισε τους συμπατριώτες του να βοηθήσουν τους Εγεσταίους και να τον διορίσουν αρχηγό της εκστρατείας, σε περίπτωση που ξεσπούσε πόλεμος. Εξ άλλου, η Καρχηδόνα ήθελε να εκμεταλλευθεί την εξασθένιση των ελληνικών πόλεων της Σικελίας, λόγω των εσωτερικών τους διενέξεων και του πολέμου με την Αθήνα.

Αναπαράσταση της πόλης του Σελινούντα

Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους Σελινουντίους, οι Καρχηδόνιοι έστειλαν 5.800 συμμάχους τους, Λίβυες και Καμπανούς, σε βοήθεια των Εγεσταίων οι οποίοι όμως στην αρχή νικήθηκαν. Στη συνέχεια όμως, με μια αιφνιδιαστική επίθεση κατάφεραν να νικήσουν τους Σελινουντίους σε μάχη όπου οι δεύτεροι έχασαν 1.000 άνδρες. Αποτέλεσμα αυτής της μάχης ήταν να προσφύγουν για βοήθεια, ο μεν Σελινούντας στις Συρακούσες και η δε Έγεστα στους Καρχηδονίους. Έτσι ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός πόλεμος μεταξύ Καρχηδόνας και Συρακουσών.

Το 410 π.Χ. οι Καρχηδόνιοι προετοίμασαν εντατικά την εκστρατεία, συγκεντρώνοντας ισχυρότατη δύναμη από μισθοφόρους Ίβηρες και Λίβυες αλλά και πολλούς Καρχηδονίους, τους οποίους έθεσαν υπό τον Αννίβα. Το επόμενο έτος επιβίβασαν αυτή τη δύναμη σε στόλο από 60 τριήρεις και 1.500 μεταγωγικά και αποβιβάστηκαν στη Σικελία. στη ναυτική τους βάση Λιλύβαιο. Αυτό συνέβη την άνοιξη του 409 π.Χ. Στο Λιλύβαιο ενώθηκαν μαζί τους οι Εγεσταίοι και άλλοι σύμμαχοι, ανεβάζοντας τις δυνάμεις του Αννίβα σε 100.000 πεζούς και 4.000 ιππείς. Από εκεί κατευθύνθηκαν στον Σελινούντα τον οποίο πολιόρκησαν χρησιμοποιώντας διάφορες πολιορκητικές μηχανές. Εν τω μεταξύ οι Σελινούντιοι είχαν ζητήσει τη βοήθεια των Συρακουσών.
Αιχμή της επίθεσης εναντίον των τειχών της πόλης ήταν έξη πανύψηλοι πολιορκητικοί πύργοι εφοδιασμένοι με αντίστοιχο αριθμό κριών. Την επίθεση υποστήριζαν τοξότες και σφενδονήτες που χτυπούσαν τους υπερασπιστές στις επάλξεις. Αρχικά οι έφοδοι αυτές έφεραν σε απόγνωση τους Σελινουντίους, καθώς αυτοί δεν είχαν πείρα από πολιορκίες. Στη συνέχεια αναθάρρησαν, με τη σκέψη ότι σύντομα θα έφτανε η βοήθεια από τις Συρακούσες. Ωστόσο, παρά τη γενναία αντίσταση όλου του πληθυσμού της πόλης (ακόμη και οι γέροι, οι γυναίκες και τα παιδιά συμμετείχαν στον εφοδιασμό των υπερασπιστών με τρόφιμα και βέλη), η παραμέληση των τειχών, ο συνεχής βομβαρδισμός από τους πύργους και η χρήση των κριών έδωσαν τη δυνατότητα στους Καμπανούς μισθοφόρους των Καρχηδονίων να μπουν στην πόλη. Παρόλα αυτά, οι υπερασπιστές κατάφεραν, με συντονισμένη προσπάθεια, να τους εκδιώξουν. Μέσα στην απόγνωσή τους, τη νύχτα, οι Σελινούντιοι έστειλαν ιππείς στον Ακράγαντα, τη Γέλα και τις Συρακούσες, ξαναζητώντας με αγωνία βοήθεια.

Ο ναός της Ήρας (ναός Ε) ,στον Σελινούντα . Έργο του 470 π.Χ

Ωστόσο, οι Συρακόσιοι, νομίζοντας πως ο Σελινούντας μπορούσε να υποκύψει μόνο με μακρόχρονη πολιορκία, καθυστέρησαν να καταφθάσουν, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν ισχυρές δυνάμεις. Τις επόμενες 9 ημέρες, οι Καρχηδόνιοι και οι σύμμαχοί τους ενέτειναν τις επιθέσεις τους στο ρήγμα που είχε δημιουργηθεί και το οποίο διεύρυναν οι πολιορκητικές μηχανές. Στο τέλος, οι Ίβηρες μισθοφόροι πέτυχαν να μπουν στην πόλη όπου οι πολιορκημένοι προσπάθησαν αν τους αποκρούσουν στήνοντας οδοφράγματα ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έριχναν πέτρες και κεραμίδια από τις στέγες. Με τη δύση του ήλιου σταμάτησε κάθε αντίσταση και ακολούθησε ανελέητη σφαγή των περισσότερων κατοίκων (16.000 νεκροί). Από τους επιζώντες, 5.000 ήταν οι αιχμάλωτοι, οι οποίοι πουλήθηκαν ως δούλοι ενώ 2.600 κατάφεραν να διαφύγουν στον Ακράγαντα. Λίγο αργότερα έφτασε στον Ακράγαντα η βοήθεια από τις Συρακούσες, μόλις 3.000 άνδρες, οι οποίοι το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν ήταν να ζητήσουν από τον Αννίβα να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους. Ο Αννίβας όμως δεν δέχτηκε το αίτημά τους και, αφού κατεδάφισε τα τείχη, επέτρεψε μόνο στους φιλοκαρχηδόνιους κατοίκους να επιστρέψουν, με τον όρο να πληρώνουν φόρο στην Καρχηδόνα.  Ωστόσο η πόλη ποτέ δεν ανέκαμψε από αυτή την καταστροφή.

Ο αρχαϊκός ναός C του Σελινούντα .'Εργο του 550-540 π.Χ. 

Ο Σελινούντας και τα τείχη του θα ξαναχτιστούν το 408 π.Χ απο τον Συρακούσιο αριστοκράτη και στρατηγό Ερμοκράτη που είχε εξοριστεί από τις Συρακούσες. Ο Ερμοκράτης θα επαναφέρει και τους πρόσφυγες Σελινούντιους που διέφυγαν στις Συρακούσες μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Καρχηδόνιους . Η πόλη θα γίνει για λίγο η έδρα του Ερμοκράτη . Το 407 π.Χ ο Ερμοκράτης μαζί με οπαδούς του προσπάθησε να εισέλθει στις Συρακούσες αλλά συνάντησε μια ομάδα δημοκρατικών και στην σύγκρουση που ακολούθησε έχασε τη ζωή του. Μετά το θάνατο του Ερμοκράτη, ο Σελινούντας περνά ξανά στους Καρχηδόνιους όπου έμεινε υποτελής μέχρι το 383 π.Χ. όταν, με συνθήκη ειρήνης μεταξύ των Καρχηδονίων και του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου, πέρασε στον έλεγχο των Συρακουσών.
 Κατά τη διάρκεια του πρώτου Καρχηδονιακού πολέμου με τους Ρωμαίους, ο Σελινούντας βρέθηκε στην καρδιά των πολεμικών συγκρούσεων στην περιοχή. Λίγο πριν το τέλος του πολέμου οι Καρχηδόνιοι κατέστρεψαν ολοσχερώς την πόλη, ώστε να περιορίσουν τα σημεία που έπρεπε να υπερασπιστούν, και μετέφεραν τους κατοίκους της στο Λιλύβαιο.
Αρχαιολογικός χώρος
Στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Σελινούντα βρέθηκαν οκτώ σπουδαίοι αρχαίοι ναοί. Επειδή δεν είναι γνωστό ποιά θεότητα λατρευόταν στους περισσότερους, χαρακτηρίζονται, για διάκριση, με γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Η ομάδα των ναών Α, Β, C, D, είναι του 6ου αι. π.Χ., ενώ ο ναός Ε και η ομάδα των τριών ναών ανατολικά της πόλης (F, G, H) είναι μεταγενέστεροι. .

Μετόπες από τον αρχαϊκό ναό C του Σελινούντα 550-540 π.Χ. 

Ο επιβλητικός περίπτερος ναός C στην ακρόπολη του Σελινούντα οικοδομήθηκε το 550-540 π.Χ. Έχει 108 κίονες αραιά τοποθετημένους σε έξι σειρές και σχήμα μακρόστενο. Οι αρχαϊκές μετόπες του απεικονίζουν τον Ηρακλή με τους Κέκροπες, τον Περσέα να σκοτώνει τη Μέδουσα κ.ά. Ο γιγαντιαίος δίπτερος δωρικός ναός G του Απόλλωνα είναι ο μεγαλύτερος σε διαστάσεις ναός της Μεγάλης Ελλάδας, μετά το ναό του Ακράγαντα. Οι διαστάσεις του είναι 50,07x110,12 μ., ενώ το ύψος των κιόνων του 14,7 μ. Χτίστηκε το 520-470 π.Χ. Κοντά στη νεκρόπολη του Σελινούντα βρέθηκαν τάφοι, επιγραφές και τα ερείπια του αρχαιότατου ναού της Μαλοφόρας Δήμητρας.


Επιμέλεια Διόνυσος

ΠΗΓΕΣ :
el.wikipedia.org
it.wikipedia.org

Μεγάλη Ελλάδα.(Magna Grecia) Μέρος 15ον : Ακράγαντας

Ο Ναός του Ηρακλή στον Ακράγαντα .Τέλη του 6ου αι. π.Χ. περίπου

Σύμφωνα με τη μυθολογία την Πόλη έχτισε ο Ακράγας, γιος του Δία και της Αστερόπης ,κατά την ιστορική παράδοση την ίδρυσαν μεταξύ 585 και 580 π.Χ. Ρόδιοι και Δωριείς της Γέλας . Η πόλη ονομάστηκε Ακράγαντας, όπως ο ομώνυμος ποταμός που έρεε εκεί κοντά. Πρώτοι οικιστές της ήταν ο Αριστόνους και ο Πιστίλος.
Η επιλογή του χώρου, δεν ήταν τυχαία καθώς νέα πόλη θα εμπόδιζε την επέκταση προς τα ανατολικά την αναπτυσσόμενη ραγδαία αποικία των Μεγαρέων ,Σελινούντα ,που είχε ιδρυθεί ήδη πολύ πριν.


Η ευτυχής γεωγραφική θέση, η γονιμότητα της ενδοχώρας που έδωσαν τα σιτηρά, το κρασί και το ελαιόλαδο σε αφθονία και το λοφώδες φύση του εδάφους που επέτρεψε την κτηνοτροφία ευνόησε την εξαιρετική ανάπτυξη και την ευημερία της νέας πόλεως. Σε λιγότερο από δύο αιώνες από την ίδρυση, ο Ακράγαντας έγινε μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις και ένα από τα πιο ακμαία κέντρα του ελληνικού πολιτισμού. Ήταν μια πλούσια πόλη με εντυπωσιακά οικοδομήματα ,τόσο όμορφη που ο ποιητής Πίνδαρος που την επισκέφτηκε την αποκαλούσε "η ομορφότερη πόλη των θνητών" όπου οι κάτοικοι " ζούσαν σαν να επρόκειτο να πεθάνουν την επόμενη ημέρα και είχαν κατασκευάσει τις οικίες τους σαν να ήταν αθάνατοι".

Ο Ναός της Ομόνοιας , η ονομασία του οποίου προέρχεται από λατινική επιγραφή που βρέθηκε στον ναό. Έργο του 5ου αι. π. Χ

Το 571-556 π.Χ. την πόλη εξουσίαζε ο τύραννος Φάλαρις διαβόητος για τη σκληρότητά του .Ο όρος «φαλαρισμός» έχει μείνει στην ιστορία για τις απάνθρωπες τιμωρίες και θανατώσεις που επέβαλε, καθώς και για την σκληρότητα με την οποία κυβέρνησε. Ο Πίνδαρος αναφέρει πως κατασκεύασε μεγάλο χάλκινο ταύρο, κοίλο από μέσα, όπου έριχνε όσους ήθελε να θανατώσει- και πρώτο τον κατασκευαστή του- πυρακτώνοντας τον χαλκό και ψήνοντάς τους ζωντανούς.
Ο Φάλαρις επέκτεινε τα εδάφη της πόλης έως αυτά της μητέρας πόλης Γέλα διώκοντας τον τοπικό πληθυσμό των Σικανών. Τελικά βρήκε τον θάνατο από τον ίδιο του τον λαό με λιθοβολισμό μετά από παρέμβαση του φιλόσοφου Πυθαγόρα.
Το 488- 472 μ.Χ τύραννος ήταν ο Θήρωνας απόγονος του επιφανούς οικογένειας των Εμμενίδων και δύο φορές νικητής της αρματοδρομίας στην Ολυμπία. Ο Θήρωνας συνέχισε την επεκτατική πολιτική του Φάλαρη, και ώθησε την πόλη έως την Τυρρηνική Θάλασσα στα βόρεια της Σικελίας με τη κατάληψη της Ιμέρας το 480 π.Χ. αφού νίκησε με την βοήθεια του Γέλωνα των Συρακουσών των πολυάριθμο στρατό των Καρχηδονίων . Η τυραννία του σηματοδοτεί την αρχή μιας εποχής με μεγαλείο για τον Ακράγαντα όπου δαπανήθηκαν αρκετά χρήματα για την κατασκευή μεγάλων δημοσίων έργων.

Αναπαράσταση τμήματος της πόλης του Ακράγαντα με τον τεράστιο ναό του Δία.

 Το 471- 406 μ.Χ. ήταν η περίοδος της δημοκρατίας για τον Ακράγαντα .Ο Μέτων, πρωταγωνιστής στις πολιτικές διαμάχες του τόπου το 470 π.Χ. συνέργησε στην κατάλυση της αριστοκρατικής τυραννίας του Θρασυδαίου, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Θήρωνα.  Στην συνέχεια ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής συνεχίζει και συμπληρώνει το έργο του Μέτωνα που ήταν ο πατέρας του . Όταν η μερίδα των ολιγαρχικών φάνηκε να επανακτά την ισχύ της, επιτίθεται εναντίον της και επανιδρύει την δημοκρατία. Λέγεται μάλιστα ότι του προσέφεραν το βασιλικό στέμμα, αλλά ο Εμπεδοκλής το απέρριψε με περιφρόνηση.
Προς το τέλος του 5 αιώνα π.Χ ήταν η περίοδος της παρακμής για την πόλη που χαρακτηρίζεται από την αντιπαλότητα με Συρακούσες, και κορυφώθηκε το 406 π.Χ. με τη λεηλασία της πόλης από τους  Καρχηδονίους , μετά από 8 μήνες πολιορκία. Οι κάτοικοι που γλύτωσαν μεταφέρθηκαν στη Γέλα και μετά την πτώση και αυτής στους Λεοντίνους.
Ως αποτέλεσμα της συνθήκης ειρήνης που υπεγράφη μεταξύ των Καρχηδονίων και του Διονύσιου των Συρακουσών το 403 π.Χ,  ο Ακράγαντας ανέκτησε και πάλι τους κατοίκους του αλλά δεν είχε το δικαίωμα να είναι οχυρωμένος και έπρεπε να πληρώνει φόρους στην Καρχηδόνα.

Αργυρό τετράδραχμο του Ακράγαντα . 414-413 π.Χ

Η νίκη του Κορίνθιου στρατηγού Τιμολέων εναντίον των Καρχηδονίων το 339 π.Χ., επανέφερε τις πόλεις της Σικελίας και τον Ακράγαντα κάτω από την επιρροή των Συρακουσών και προκάλεσε μια περίοδο ειρήνης αναγέννησης και ανάπτυξης για τον ελληνικό πολιτισμό στη Σικελία. Στον Ακράγαντα μετεγκαταστάθηκαν και Έλληνες άποικοι από την Ελέα της κεντρικής Ιταλίας.
Αυτή η περίοδος της ειρήνης δεν κράτησε πολύ. Όταν Αγαθοκλής κατέλαβε την εξουσία στις Συρακούσες το 311 π.Χ. ο Ακράγαντας επέστεψε σε πολιτική κατά των Συρακουσών . Κατά την διάρκεια της τυραννίας του Φιντία από 289 έως 270 π.Χ., η μητέρα-πόλη του Ακράγαντα, η Γέλα, καταστράφηκε το 282 π.Χ από τους Μαμερτίνους μισθοφόρους ιταλικής καταγωγής, από την Καμπανία τους οποίους είχε προσλάβει ο Αγαθοκλής. Μετά από αυτό ο Φιντίας ανάγκασε τους κάτοικους της Γέλα να εγκατασταθούν  σε μια νέα πόλη, που ονομάστηκε προς τιμήν του Φιντιάδα.
Μετά την πτώση του Φιντία, ο Ακράγαντας τάχθηκε με τον Πύρρο, τον βασιλιά της Ηπείρου και, κατά τη διάρκεια του πρώτου Καρχηδονιακού πολέμου το 264 π.Χ, με την Καρχηδόνα.
Η πόλη λεηλατήθηκε και πάλι το 262 π.Χ. από τους Ρωμαίους και το 255 π.Χ. από τους Καρχηδονίους, ενώ υπέφερε κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, οπότε και πέρασε στα χέρια των Ρωμαίων,το 210 π.Χ., που μετονόμασαν την πόλη σε Agrigentum. Παρέμεινε ελληνόφωνη περιοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ οι κάτοικοι έγιναν Ρωμαίοι πολίτες μετά το θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα το 44 π.Χ.

Ο ναός των Διόσκουρων. Έργο του 5ου αι. π.Χ. Αποτελεί το σύμβολο της σύγχρονης πόλης του Ακράγαντα (Agrigento) που φαίνεται πίσω του.

Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη πέρασε υπό την εξουσία των Βυζαντινών, οπότε ο πληθυσμός της πόλης μετακινήθηκε σε κατοικίες κοντά στην ακρόπολη, ίσως λόγω των θαλάσσιων επιδρομών των Σαρακηνών και άλλων λαών.

Ο Αρχαίος Ακράγαντας καλύπτει μια τεράστια περιοχή, μεγάλο μέρος της οποίας δεν έχει ανασκαφεί μέχρι σήμερα. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η διάσημη «Κοιλάδα των Ναών», λανθασμένος χαρακτηρισμός, γιατί πρόκειται μάλλον για λοφοσειρά παρά για κοιλάδα. Περιλαμβάνει μια μεγάλη ιερή περιοχή στη νότια πλευρά της αρχαίας πόλης, με επτά μνημειώδεις ναούς δωρικού ρυθμού κατασκευασμένους τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. Σήμερα, ανασκαμμένοι και μερικώς αποκατεστημένοι, αποτελούν έναν από τους καλύτερους και πλέον καλά διατηρημένους ελληνικούς αρχαιολογικούς χώρους εκτός ελλαδικού χώρου. Οι εν λόγω ναοί έχουν χαρακτηρισθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Επιμέλεια Διόνυσος .

ΠΗΓΕΣ :
el.wikipedia.org
www.valleyofthetemples.com
www.guidaturisticaagrigento.it