Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΤΥΡΤΑΙΟΣ. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ Α΄ ΤΗΣ ΒΑΥΑΡΙΑΣ (1786 – 1868). «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΠΑΡΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ».

O  μοναδικός  Μονάρχης  της  Ευρώπης,  που  πήρε,  από την ανάρρησή  του στο  θρόνο,  θέση  υπέρ της  Ελληνικής  Επαναστάσεως,  ήταν  Γερμανός,  ο Λουδοβίκος  Α΄ της  Βαυαρίας  (1786 – 1868).

Ο Λουδοβίκος Α΄, βασιλιάς της Βαυαρίας, με την οικογένειά του παρακολουθεί το έργο "Η άφιξη του βασιλέα  Όθωνα στο Ναύπλιο" φιλοτεχνημένο από τον Peter von Hess.

Λιθογραφία από τον πίνακα του Dietrich Monten, μαθητή του Peter von Hess.

Μόναχο, 1835.

Ένας μεγαλοπρεπής και επιβλητικός ναός βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Δούναβη και λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ρέγκενζμπουργκ της Βαυαρίας.
Το όνομα αυτού Βαλχάλα (Walhalla).

Το 1807 ο τότε πρίγκιπας της Βαυαρίας Λουδοβίκος, μέγας φιλέλληνας, εμπνεύστηκε ένα μνημείο, πάνω στα σχέδια του Παρθενώνα, προς τιμή των Γερμανών ηρώων, έτσι ώστε  να θυμίζει σε όλους τους Γερμανούς την κοινή κληρονομιά τους. Το έργο ξεκίνησε μετά την ανάρρησή του ως βασιλιάς της Βαυαρίας (Λουδοβίκος ο Α΄), σε σχέδια και επίβλεψη του αρχιτέκτονά του Leo von Klenze (του  πολεοδόμου  της σημερινής Αθήνας) από το 1830 εως το1842. Η Βαλχάλα ξεκίνησε να κτίζεται την εποχή,  που  ο  δευτερότοκος  γιός του, ο  Όθων, ήρθε  στην  Ελλάδα,  ως  ο  πρώτος  βασιλιάς της.

ΠΡΟΤΑΣΗ  «ΕΛΛΗΝΩΝ» ΣΤΟΝ  ΒΑΣΙΛΙΑ: «ΝΑ  ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ   ΤΗΝ  ΑΚΡΟΠΟΛΗ   ΓΙΑ  ΝΑ  ΧΤΙΣΟΥΜΕ  ΤΑ  ΝΕΑ   ΑΝΑΚΤΟΡΑ».

Ο  ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ  ΑΠΑΝΤΗΣΕ  ΟΤΙ  ΑΥΤΟ  ΕΙΝΑΙ  ΒΕΒΗΛΩΣΗ. 

Στον Γερμανό  βασιλιά  Λουδοβίκο χρωστάμε και  την σωτηρία της Ακρόπολης. Μερικοί κόλακες του  είχαν προτείνει να κτιστούν τα ανάκτορα του νεαρού Όθωνα  στην  Αθήνα,  πάνω  στην  Ακρόπολη,  αφού  γκρεμίσουν  ότι  εμποδίζει.  Ο  ίδιος  τους  απέπεμψε  εξοργισμένος  λέγοντας  ότι  αυτό  που  προτείνουν  είναι  η  χειρότερη  βεβήλωση.

«Καλύτερα πολίτης της Ελλάδας παρά κληρονόμος του θρόνου». Ποιοι άραγε γνωρίζουν ότι η περίφημη αυτή φράση ανήκει στον βασιλέα της Βαυαρίας Λουδοβίκο Α’ προτού καν αναλάβει τα βασιλικά του καθήκοντα το 1825, και πατέρα του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα, της δυναστείας των Βίττελσμπαχ;

 Φανατικός λάτρης της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ο πιο φλογερός φιλέλληνας ηγεμόνας κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, σε μια δεσποτική Ευρώπη της Ιερής Συμμαχίας που δεν ευνοούσε κανένα  επαναστατικό  κίνημα.

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1876 στο Στρασβούργο και ήταν γιος του Μαξιμιλιανού Α’ της Βαυαρίας και της Βιλελμίνης της Έσσης Ντάρμστατ. Υπηρέτησε στο στρατό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και διακρίθηκε στην εκστρατεία κατά της Πρωσίας (1807) και Αυστρίας (1809), αλλά παρέμενε πάντα πιστός οπαδός της ολοκληρωτικής αποδέσμευσης του μικρού καθολικού γερμανικού βασιλείου της Βαυαρίας από τη Γαλλία. Το 1810 παντρεύτηκε την πριγκίπισσα της Σαξονίας, Θηρεσία, με την οποία έκανε επτά παιδιά.

Από μικρός είχε επιδείξει μεγάλη κλίση στην ποίηση, θαύμαζε τις καλές τέχνες και ήταν προστάτης πολλών νέων καλλιτεχνών ενώ όπως προαναφέρθηκε ήταν φανατικός λάτρης της του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και πνεύματος.

 Έτσι με την ανάρρησή του στον θρόνο στις 13 Οκτωβρίου 1825 ξεκίνησε να υλοποιεί πολλές από τις νεανικές επιδιώξεις του στον τομέα των γραμμάτων και των τεχνών με αποτέλεσμα να καταστήσει το Μόναχο, την πρωτεύουσα της Βαυαρίας, ένα από τα πιο ξακουστά πολιτιστικά κέντρα της Ευρώπης. Οικοδόμησε και φιλοτέχνησε με τη βοήθεια κορυφαίων αρχιτεκτόνων και ζωγράφων της εποχής, με θαυμάσια δημόσια κτήρια, νεοκλασικού ελληνικού ρυθμού, στα οποία στεγάστηκαν το Πανεπιστήμιο, το Ωδείο, η Πινακοθήκη, η Γλυπτοθήκη κ.λ.π.

Ήθελε να μεταφυτεύσει την αρχαία Αθήνα στο Μόναχο.

Παράλληλα μετέτρεψε το Μόναχο σε κέντρο του παγκόσμιου Φιλελληνικού Κινήματος. Η περίφημη ρήση του, «Καλύτερα πολίτης της Ελλάδας παρά κληρονόμος του θρόνου», έδειξε καθαρά τον βαθύτατα φιλελληνικό προσανατολισμό της πολιτικής του και της γνήσιας και ανυστερόβουλης φιλίας του για το μικρό επαναστατημένο Έθνος της Βαλκανικής.

Μερικές από τις έμπρακτες ενέργειες όπου αποδεικνύουν την ελληνοφιλία του Λουδοβίκου είναι οι ακόλουθες:

Η αποστολή υπέρογκων ποσών, για την εποχή εκείνη, προς διατήρηση και σωτηρία της Ελληνικής Επανάστασης.

1.   Αρχικά προσέφερε 20.000 φιορίνια, ανώνυμα, ως χρήματα που προέρχονται «από έναν παλιό φίλο των Ελλήνων», σε ταμείο που άνοιξε στο Μόναχο μετά από έκκληση του.

2.   Αργότερα απέστειλε στον Ελβετό τραπεζίτη Εϋνάρδο 435.000 φράγκα, για την απελευθέρωση των γυναικόπαιδων, που μετά την καταστροφή του Μεσολογγίου είχαν πέσει στα χέρια των Τούρκων και θα πουλιόνταν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.

3.  Τριάντα από τα ορφανά των Ελλήνων  επαναστατών μεταφέρθηκαν στο Μόναχο και η πολιτεία ανέλαβε την εκπαίδευση τους. Ανάμεσα τους βρίσκονταν τα παιδιά σημαντικών ηρώων της επανάστασης, όπως των Ανδρούτσου, Μπότσαρη, Καραϊσκάκη, Μαυρομιχάλη, Κανάρη, Μεταξά, Τζαβέλλα και Κριεζή. Για το σκοπό αυτό συνέβαλλε στην ίδρυση του Φιλελληνικού Λυκείου στο Μόναχο.

4.  Σε σύσκεψη που είχε λίγο μετά την ηρωική Έξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσολογγίου, με το στρατιωτικό επιτελείο της Βαυαρίας, αλλά και με τη βοήθεια Σαξόνων στρατιωτικών συμβούλων και μη θέλοντας να μείνει μόνο στα ωραία λόγια και στις περιττές εκφράσεις συμπάθειας προς τους δεινοπαθούντες Έλληνες, αποφασίζει να βοηθήσει στη συγκρότηση τακτικού ελληνικού στρατού. Οργάνωσε  μία  αποστολή στην Ελλάδα 12 ανωτέρων Βαυαρών αξιωματικών, οι οποίοι μισθοδοτούνταν κανονικά και επίσημα από το κρατικό ταμείο του Μονάχου, ως συμβούλους προς βοήθεια συγκρότησης και εκπαίδευσης τακτικού ελληνικού στρατού.

Ο πιο γνωστός Γερμανός  αξιωματικός που στάλθηκε στην Ελλάδα την περίοδο αυτή είναι ο Karl  Heideck. Αυτός αποτελούσε ένα νέο και εντελώς πρωτότυπο είδος φιλέλληνα. Φορούσε βαυαρική στολή, είχε αποσταλεί ανοιχτά από τον βασιλιά της Βαυαρίας και υπαγόταν σε αυτόν διοικητικά. Έμεινε αρκετά χρόνια και  μετά την εκλογή του Καποδίστρια ως προέδρου της προσωρινής κυβέρνησης, συνεργάστηκε με τον Φαβιέρο για τη δημιουργία του ελληνικού τακτικού στρατού.

 

5.   Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο Λουδοβίκος αφιερώνεται στη μνημειακή αποτύπωση της Ελληνικής Επανάστασης στέλνοντας στην Ελλάδα το μεγάλο ζωγράφο της εποχής Peter Von Hess, για να εμπνευστεί από τα πεδία στα οποία εκτυλίχθηκαν οι σημαντικότερες μάχες της Ελληνικής  Επανάστασης και να απεικονίσει τον ηρωικό αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία.

6.   Το Μάιο του 1832 αποδέχεται την προσφορά του στέμματος για τον ανήλικο δευτερότοκο γιό του Όθων ως βασιλέα της Ελλάδος ενώ το 1836 κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα επιβλέπει την οικοδόμηση των πρώτων ανακτόρων, τη σημερινή βουλή, τα οποία χρηματοδοτεί ο ίδιος.

ΟΙ  «ΕΞΥΠΝΟΙ»  ΕΛΛΗΝΕΣ,  ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΟΙ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΑΓΓΛΙΚΗ  ΠΡΕΣΒΕΙΑ,  ΕΔΙΩΧΝΑΝ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ  ΤΟΝ  ΟΘΩΝΑ,  ΤΟΝ  ΓΙΟ  ΤΟΥ  ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ.  Ο  ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ  ΕΚΤΙΖΕ  ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΑ  ΣΤΟ  ΜΟΝΑΧΟ  ΜΕ  ΣΚΗΝΕΣ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  1821.   

Απέναντι από την Πύλη θριάμβου (Siegestor) που χτίστηκε σε ανάμνηση του βαυαρικού απελευθερωτικού αγώνα, ανοικοδομήθηκαν τα Προπύλαια, το κατεξοχήν μνημείο της Ελληνικής Επανάστασης. Το έργο αυτό, που στα 1846 ανέλαβε ο  φιλέλληνας αρχιτέκτονας Leo Von Klenze, ήταν μοιραίο για τον Λουδοβίκο και ίσως να έθεσε σε δοκιμασία τα φιλελληνικά του αισθήματα.

Όπως γράφει ο Klenze το δυτικό αέτωμα του μνημείου:

«παρουσίαζε την Ελλάδα, στην οποία οι νικητές σε στεριά και θάλασσα τις πρόσφεραν τις χαμένες επαρχίες και πόλεις. Το ανατολικό αέτωμα, το οποίο έβλεπε προς την πόλη, απεικόνιζε στο κέντρο τον Όθωνα, τον γιο του Λουδοβίκου και βασιλιά της Ελλάδας στον θρόνο του, να δέχεται τα σέβη του λαού, των τεχνών, και των επιστημών. Παράλληλα τα ανάγλυφα που διακοσμούσαν τους τέσσερις γωνιακούς πύργους και που είχαν μήκος 14 μέτρα και ύψος 2 μέτρα αναπαριστούσαν σκηνές από την Ελληνική Επανάσταση».

 Τον Μάρτιο του 1848 ο Λουδοβίκος αναγκάζεται να παραιτηθεί και να δώσει τη θέση του στον γιο του Μαξιμιλιανό. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο γλύπτης που είχε εμπνευστεί όλον αυτόν τον διάκοσμο, ο Ludwig Von Schwanthaler, πεθαίνει. Παρ' όλα αυτά ο Λουδοβίκος εμμένει στην οικοδόμηση των Προπυλαίων, χρηματοδοτεί ο ίδιος προσωπικά την ανέγερση τους.

«Την ίδια ημέρα που ο ζωγράφος σημείωνε στον τοίχο του μνημείου τα τελευταία ονόματα των Ελλήνων αγωνιστών, στην Ελλάδα γινόταν η εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα».

Πολλοί ήταν εκείνοι που περίμεναν πως ο Λουδοβίκος εν βρασμώ ψυχής θα προχωρούσε στο γκρέμισμα του μνημείου. 0 φιλελληνισμός του όμως αποδείχτηκε ισχυρότερος από τις προσωπικές του περιπέτειες.

"Ο λόγος της παραίτησης ήταν οι καταγγελίες εις βάρος του για ένα υπέρογκο δάνειο (ουσιαστικά  δωρεά) της Βαυαρίας υπέρ της Ελλάδας, που είχε γονατίσει τα οικονομικά του μικρού Γερμανικού κρατιδίου".

ΤΟ  1848  ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ  ΣΕ  ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΒΑΥΑΡΙΚΟ  ΘΡΟΝΟ.  ΚΥΡΙΑ  (ΚΡΥΦΗ)  ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:  ΣΧΕΔΟΝ  ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ  ΤΟ  ΒΑΥΑΡΙΚΟ  ΚΡΑΤΟΣ  ΓΙΑΤΙ  ΕΣΤΕΙΛΕ  ΟΛΑ  ΤΑ  ΧΡΗΜΑΤΑ  ΣΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ.  ΕΜΦΑΝΗΣ  ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:  ΕΡΩΤΑΣ  ΜΕ  ΜΙΑ  ΞΕΝΗ.

Τον Μάρτιο του 1848 αναγκάζεται σε παραίτηση υπέρ του γιου του Μαξιμιλιανού του Β’ εξαιτίας της παράνομης ερωτικής του σχέσης με την καλλονή χορεύτρια ισπανικών χορών Λόλα Μοντέζ  αλλά και τις  καταγγελίες εις βάρος του για τη χορήγηση από το βαυαρικό κρατικό ταμείο, χωρίς την έγκριση της βουλής, της τρίτης δόσης του δανείου ύψους 20.000.000 φράγκων προς ενίσχυση των οικονομικών της Ελλάδας που οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν υποχρεωμένες να δώσουν και είχαν αρνηθεί.

(Σημείωση:  σήμερα  με  την  γνώση των  ελληνικών  οικονομικών  και  των  δανείων  που  έχουμε  πάρει  και  κατασπαταλήσει,  μπορούμε  να  διερωτηθούμε:  που  πήγαν   και  πως  ξοδεύτηκαν  άραγε  όλα   αυτά  τα  λεφτά  από  τους  αθηναίους  κοπρίτες;  Άραγε  δούλευαν  οι  Βαυαροί  εργάτες  για  να  δίνουν  τα  χρήματά   τους  σε  αθηναίους  αδηφάγους  καταχραστές  και απατεώνες;  Γιατί;  Μας  είχαν  υποχρέωση;)   

Απεβίωσε στη Νίκαια της Γαλλίας στις 29 Φεβρουαρίου 1868 και τάφηκε στο ναό του Αγίου Βονιφατίου στο Μόναχο.

Το  1868  εκδόθηκε στην Αθήνα,  σε περιορισμένα αντίτυπα, ένα σπάνιο βιβλίο που αναφέρεται στη ζωή του ελληνολάτρη  Γερμανού  βασιλιά.

Τιτλοφορείται: «O EΣΤΕΜΜΕΝΟΣ ΤΥΡΤΑΙΟΣ, ΗΤΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΗΣ ΒΑΥΑΡΙΑΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ Α’» σε μετάφραση και έκδοση από τον ποιητή, δημοσιογράφο και θεατρικό συγγραφέα Σοφοκλή Καρύδη (1832-1893).

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

(Το έαρ του 1821)

Η Αυγή τας πορφυρίνους τ’ ουρανού ανοίγει θύρας

Και χρυσίκομος ο Φοίβος διφρηλάτης ανεβαίνει

Με την δάδα εις τας χείρας

Η Σελήνη έμπροσθέν του ωχριά μακρυομένη,

Διαλύεται το σκότος το επί αιώνας θάπτον

Την ευγενεστέραν πλάσιν εν τη χώρα της ευκλειάς.

Διαρρήγνυνται οι τάφοι και με μέτωπον αστράπτον

Η Ελλάς από τον ύπνον ανορθούται της δουλείας.

Η Ελλάς, ήτις υπήρξε των εθνών ο στρατιώτης,

Και εστράφ’ εις τα οπίσω έντρομος η βαρβαρότης.

………………………………………..

Μ’ αναμνήσεις του μεγάλου και λαμπρού σου παρελθόντος

Ας σε περιβάλλη τ’ όναρ των ομηρικών σου χρόνων,

Και η δόξα του παρόντος

Ας φωτίζει εν θριάμβω τον ηρωικόν σου θρόνον,

Ότι θαυμαστόν υπήρξεν εν τω κόσμω και γενναίον

Η παρήγαγον οι θεοί της ποιήσεως ανθώνες,

Ότι ευγενές και θείον, ότι μέγα και ωραίον,

Βλαστοί ήσαν ειδικοί σου, ειδικοί σου ήταν κλώνες.

……………………………………..

Ω πατρίς του Μιλτιάδη, του Αισχύλου και Φειδίου!

Η ενδοξοτάτη μήτηρ των τεχνών των αμιμήτων΄

Θαυμασμέ της υφηλίου

Και περιτρανής καθέδρα των Μουσών και των Χαρίτων.

…………………………………………

Δεύτε πάντες εις τα όπλα! Δεύτε Έλληνες γενναίοι!

Τεκν’ αθάνατα της Σπάρτης, πολεμείτ’ επί της χέρσου

Χώρας σας, ως οι αρχαίοι!

Τάφον δότε και του Τούρκου, ωε εδώκατε του Πέρσου,

Και τα κόκκαλα η γη σας ας ενώση αμφοτέρων.

Δεύτε, παίδες της Ελλάδος! εις την ένδοξόν σας πάλην

Γόνοι άξιοι δειχθήτε των ενδόξων σας πατέρων.

Η πατρίς υμών των φώτων θα γενή εστία πάλιν,

Και εις έθνη θ’ αναλάμψη κι ελευθέρας πολιτείας

Ο Σταυρός ο τροπαιούχος της Αγίας σας Σοφίας.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Εις τους στόνους της μητρός σας, Ελληνόπαιδες στραφήτε

Και τα στήθη της ιδέτε! σπαίρουν από τας βασάνους!

Εις τα όπλα! Σας φωνάζει, τον σταυρόν υψούσα ίτε!

Ίτε, παίδες των Ελλήνων, δάφνης πλέξατε στεφάνους

…………………………………..

Έλληνες! Εις τον Θεόν σας, εις Αυτόν προσηλωθήτε!

Εις τους κρότους και κινδύνους του γενναίου σας αγώνος

Τον βραχίονα Εκείνου μόνον επικαλεσθήτε

Και τα στίφη θα σκορπίση του εχθρού του αλαζόνος.

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Έλληνες, από τον κόσμον όλον καταλελειμένοι,

Πολεμείτ’ εφ’ όσον αίμα εις τας φλέβας υμών μένει!

Των χειρών σας ας φωτίζη τους δαυλούς εις τας θάλασσας

Κ’ εις τα όρη τας μαχαίρας

Το λυκόφως της εσπέρας

Το φωτίζον και τα τόσα ένδοξα ερείπια σας.

Την γην όπου παν ωραίον εγεννήθη, και μεγάλαι

Η σοφία και αι τέχναι ανεβλάστησν το πάλαι

Την φωτίσασν τον κόσμον, πρέπει τώρα της δουλείας

Να καλύπτη η νεφέλη

Και εκείθεν ν’ ανατέλλη

Αιματόφυρτον το άστρον των αγρίων της Κασπίας.

………………………………………………….

ΕΥΧΗ

(Την ημέραν των γενεθλίων μου κατά το τριακοστόν έβδομον έτος της ηλικίας μου)

Επίτρεψον, ω Ύψιστε! ο ήδη ανατέλλων

Και χαιρετών με ήλιος διά λαμπρών ακτίνων,

Να μ΄ αναγγείλη σήμερον λαμπρόν επίσης μέλλον

Της τύχης των Ελλήνων!

ΤΑ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εις σε αρμόζει τ’ ουρανού το χρώμα ως ταινία,

Όν με θυσίας σου πολλάς

Απολαμβάνεις, ω Ελλάς,

Και του οποίου πάσχουσα είχες γενή αξία.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

(Το τρίτον έαρ της αναγεννήσεώς της)

Με της ελευθερίας σου το φως εστολισμένη,

Ιδού Ελλάς! η άνοιξις σε χαιρετά και πάλιν,

Χαρμόσυνος εις τα βουνά ο Φοίβος αναβαίνει

Και φέγγει με τη δάδα του την ένδοξον σου πάλην.

Ο ουρανός τα άσματα ακούων των υιών σου,

Δικάζει άνωθεν, Ελλάς, και κρίνει τον εχθρόν σου

………………………………………………….

ΑΣΜΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Το φθινόπωρον και πάλιν, ιδού, εύθυμον προκύπτει

Και τα φύλλα η πνοή του μαρμαρένια καταρρίπτει.

Της αμπέλου πρασινίζει ο βλαστός, και τον ζωμόν της

Ο θεός της μας προσφέρει,

Το ποτήρι εις το χέρι,

Κ’ εις υγείαν της Ελλάδος και των Ελευθερωτών της!

Φλόγες λάμπουν εν μέσω θριαμβευτικών παιάνων.

Εις την θάλασσαν τους στόλους πυρπολούν των Μουσουλμάνων

Εις τα στήθη των Ελλήνων πάσα του πολέμου φάσις

Την χαράν επαναφέρει.

Και το δεύτερον’ ς το χέρι,

Κ’ εις υγείαν των ηρώων της ξηράς και της θαλάσσης!

………………………………………………….

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

(Εις το τέταρτον έτος της ελευθερίας της)

Τας πεδιάδας σου ορμά να ανάψη λευγαλέα

Νέα, Ελλάς, πυρκαιά,

Και νέα φθάνει στρατιά

Με πτώματα και όπλα της να τας σκεπάση νέα.

……………………………………………..

Σβύν’ ήδη η ημισέληνος και την ψυχήν υψώνει

Ο νικηφόρος και αβρός

Εις σε υψούμενος Σταυρός,

Και οι λαμπροί σου, ω Ελλάς, επανακάμπτουν χρόνοι.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΙΝ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ

Τα Ψαρά, ο της Ελλάδος προμαχών κατεκλονίσθη!

Τον εκτύπησ’ επισκήψας ο φλογώδης κεραυνός

Αλλά μόλις η νεφέλη, που τον έμεσεν εσχίσθη,

Και ανέλαμψεν εκ νέου εύδιος ο ουρανός.

………………………………………………..

      Υπέρ πάσαν άλλην νήσον, νήσος των Ψαρών, υψούσαι,

Ανυψούσαι, ναι, διότι έπεσες ηρωϊκώς,

Και μαζί, γυναίκες, άνδρες και νεάνιδες ανθούσαι,

Επηδήδατε εις μίαν φλόγα θριαμβευτικώς.

Εις τον βράχον σου οι Τούρκοι, αντί πλούτου και παρθένων,

Οι λησταί, δεν εύρον άλλα ειμή τάφον ανοιγμένον!

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

(Το έαρ του 1825)

Εις την μάχην, εις την μάχην! δεύτε Έλληνες γενναίοι!

Τον μακρόν εκείνον πόθον, όστις την ψυχήν σας καίει,

Ο αγών σας ιδού στρέφει

Άγετε! Ιδού, η δόξα της Ελλάδος επιστρέφει.

Κρότοι πλέον δεν ηχούσιν, αλλ’ ευχαί υψούνται μόνον,

Της ελευθερίας μόνοι ανεγείρετε τον θρόνον.

…………………………………………….

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

(Μετά την εισβολήν του Ιμβραΐμ εις την Πελοππόνησον)

Παίδες της ελευθερίας και της πίστεως οπλίται!

Θάρρος έχετε εις μόνον τον Θεόν που προσκυνείτε,

Και της αντιλήψεώς του άξιοι φανήτ’ εκ νέου.

Άλλ’ ενθυνηθήτε πάντες ότι μόνον του γενναίου

Την σημαίαν προστατεύει,

Και η νίκη ότι μόνον τον επίμονον βραβεύει.

………………………………………………….

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΥΡΠΟΛΗΣΙΝ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

Του Κανάρ’ η δας τον στόλον πυρπολεί των Μουσουλμάνων

Και των ουρανών ο θόλος εις τα σκότη κοκκινίζει,

Με τας φλόγας του εν μέσω θριαμβευτικών παιάνων,

Ήρως, την ελευθερίαν της Πατρίδος του φωτίζει.

Τέκνα του Χριστού γενναία! ο Θεός είνε μαζή σας.

Πολεμείτε του Μωάμεθ τα μεγαλαυχούντα σμήνη!

Εις τους μέλλοντας αιώνας θέλουν ζησ’ οι θρίαμβοί σας,

Των δε Τούρκων κ’ εις εκείνους και εις τούτων η αισχύνη!

…………………………………………………

ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΩΣΙΝ ΤΟΥ ΝΕΟΚΑΣΤΡΟΥ

Και το Νεόκαστρον! Εμπρός! εν, εν κατ’ έτος θύμα,

Ώστε οι Έλληνες ομού

Διά τινός κοινού δεσμού

Προς τον σκοπόν το τελικόν να φέρωσι το βήμα!

…………………………………………………

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

(Τον Απρίλιον του 1826)

Ας αγριούνται καθ’ ημών των Τούρκων η αγέλη,

Ο κόσμος ας σας σκευωρή, αντί να σας συνδράμη.

Εγκαρτερείτε, Έλληνες! του Πλάστου η παλάμη

Από το σκότος έπλασε το φώς όπου μας στέλλει.

Είδε και τώρα ο Θεός την πίστιν σας μεγάλην,

Και θελ’ εις θρόνον η Ελλάς ανάσσης να καθήση

Εν’ μέσω πάλιν των εθνών το σκήπτρον να κρατήση,

Κ’ εις παν ωραίον κ’ υψηλόν να ην’ η πρώτη πάλιν.

………………………………………………..

ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

(Το έαρ του 1826)

Αδελφοί! εν τη ιδία κολυμβήθρα βαπτισμένοι!

Τα καλά υμείς του βίου απολαύετε! Κανείς σας

Και υπέρ των σφαζομένων αδελφών σας δεν προβαίνει

Υπέρ του Σταυρού ως τώρα μάχονται οι αδελφοί σας!

…………………………………………..

ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΛΩΣΙΝ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Ένδοξον είχες την τύχην, ως καμμία πόλις άλλη!

Ποτέ νίκη δεν υπήρξεν ως η πτώσις σου μεγάλη,

Η πυρά των υπονόμων ανυψώθη ως φανός σου,

Και εφώτισε το ύψος της αποθεώσεώς σου.

Των εχθρών τα όπλα όχι, οχ’ η δύναμις κ’ εκείνα,

Αλλ’ η ερινύς του Άδου σε κατέστρεψεν, η πείνα.

Οι γενναίοι πρόμαχοί σου προσεφέρθησαν θυσία,

Αλλ’ η φήμη των θα ζήση και θα μείνη αιωνία.

……………………………………….

Του Μεσολογγίου ήδη κατεθραύσατε τας θύρας

Και εισήλθατε, ανδρειοί, με τα όπλα εις τας χείρας!

Ο Θεός σας βλέπει, κύπτων, από τον λαμπρόν του θρόνον,

Μεσολλόγγι! δόξης ίσης

Με τας τόσας αναμνήσεις

Και την δόξαν των ηρώων των αρχαίων σου αιώνων!

……………………………………………..

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ;

Μυκηναϊκή Γραμμική Β΄ βρέθηκε στη Βαυαρία,  κοντά  στο  Μόναχο.

Δεκέμβριος  2013

Μυκηναϊκή γραφή Γραμμική Β΄ υποστηρίζει ότι ανακάλυψε στη Βαυαρία, ο καθηγητής Ρίτσαρντ Τζάνκο (Richard Janko) από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Ο καθηγητής υποστηρίζει όχι μόνον την αυθεντικότητα των ενεπίγραφων σφραγίδων που βρέθηκαν το 2000 στην οχυρή ακρόπολη του Bernstorf, κοντά στο Μόναχο, αλλά και την ερμηνεία των επιγραφών, που τις συνοδεύει.

Τη νέα ανάγνωση των συλλαβογραμμάτων που κατά τον καθηγητή «υποδεικνύει σύνδεση με ομάδα υπόδουλων γυναικών που εμφανίζονται στα αρχεία πινακίδων γραφής Γραμμικής Β, τόσο της Πύλου όσο και της Κνωσού, με την ονομασία Ti-nwa-si-ja ή Ti-nwa-ti-ja»,

θα υποστηρίξει στην ομιλία του με τίτλο «Γραμμική Β στη Βαυαρία; Από τον θησαυρό του Bernstorf στο βασίλειο της Πύλου», την Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2013, στις 19:00, στο πλαίσιο του Μυκηναϊκού Σεμιναρίου, στη Βρετανική Σχολή Αθηνών (Upper House, Σουηδίας 52).

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, η πρόταση του καθηγητή R. Janko είναι «πως τόσο οι σφραγίδες όσο και ο θησαυρός ήταν σύμβολα εξουσίας μιας μυκηναϊκής πόλης ονόματι Tinwanthos, η οποία έπαψε να υπάρχει και οι γυναίκες της οποίας υποδουλώθηκαν, όταν ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Πύλου.

Οι ηγεμόνες της Πύλου θα είχαν στείλει τα πολύτιμα αυτά αντικείμενα σε μακρινούς εμπορικούς τους εταίρους, έτσι ώστε να μην μπορεί να χρησιμοποιηθούν από κανέναν».

Αυτό που δεν διευκρινίζεται όμως, είναι τι ήταν αυτοί οι "εμπορικοί εταίροι" στους οποίους εμπιστεύθηκαν να στείλουν αυτές τις επιγραφές οι ηγεμόνες της Πύλου; Υπήρχε εκεί μόνιμος εμπορικός σταθμός των Μυκηναίων ή ίσως κάποια περισσότερο οργανωμένη εμπορική αποικία με μόνιμους κάτοικους Μυκηναίους; 

Θεωρούμε ότι σίγουρα τα αίτια της απόφασης των Μυκηναίων της Πύλου να στείλουν εκεί τις επιγραφές αξίζουν περαιτέρω έρευνας.

Πάντως, η επιβλητική οχυρή ακρόπολη του Bernstorf, κοντά στο Μόναχο, που καταστράφηκε από πυρκαγιά γύρω στο 1300 π.Χ. ή αργότερα, έχει αποδώσει έναν θησαυρό χρυσών αντικειμένων Αιγαιακής εμφάνισης, καθώς και τις δύο σφραγίδες από ήλεκτρο που φέρουν, κατά τα φαινόμενα, συλλαβογράμματα γραφής Γραμμικής Β.

  

 

ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ 1821 ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ  ΤΟΥ  ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ.

Η  Αθήνα  του  ποταμού  Ιζάρ.

Ονομάστηκε  Μόναχο  από  ένα  Έλληνα  μοναχό,  καλόγερο  του  900  μ.Χ.

ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΩΣ ΜΝΗΜΕΙΑΚΟ ΕΡΓΟ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΙ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ 1821 ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

     

  

 

  

                
                    Ο Βασιλιάς  Όθωνας,  λίγο  πριν  πεθάνει, με  
              παραδοσιακή ελληνική ενδυμασία. 
             Την  φουστανέλα  δεν  την  αποχωρίστηκε 
             μέχρι  τον  θάνατό  του.



  Το  παρόν  άρθρο  γράφτηκε  προς  τιμή 
  του  πατριώτη  Βασιλιά  Όθωνα, 
  γιου  του  Λουδοβίκου, 
  του  Γερμανού  Τυρταίου.
 

Ο  Όθωνας,  σαν  σήμερα,  25  Ιανουαρίου  1833,
ήρθε  στην  αγαπημένη  του  Ελλάδα.-

 

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ      

Εξι αλήθειες του Ηράκλειτου που θα σας απελευθερώσουν

«Εξερεύνησα τον εαυτό μου», λέει ο Ηράκλειτος, ο οποίος δεν υπήρξε μαθητής κανενός. Αναζήτησε την αλήθεια για τη ζωή βαθιά μέσα στο μυαλό του, εξέτασε προσεκτικά τα δεδομένα που του έδωσαν οι πέντε αισθήσεις του και κατέγραψε τις διαπιστώσεις του, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο που δεν θυμίζει κανέναν άλλον.


1. «Ο αυτοέλεγχος είναι η σημαντικότερη αρετή και σοφία είναι να λέει κάποιος την αλήθεια και να ενεργεί σύμφωνα με τη φύση, αφού αποκτήσει βαθιά γνώση γι’ αυτήν»
«Ποια είναι η θέση μου στο σύστημα που ζω, ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μου, σε τι μοιάζω και ως προς τι διαφέρω από τους άλλους γύρω μου; Τι θεωρώ σημαντικό, τι με αφήνει αδιάφορο, τι με διασκεδάζει και τι με κάνει να πλήττω;». Οι απαντήσεις σε αυτά και παρόμοια ερωτήματα αποκαλύπτουν το «ποιος είμαι». Όχι αυτό που μου αρέσει να δείχνω, αλλά αυτό που στ’ αλήθεια είμαι. Η αποδοχή της αλήθειας είναι το πρώτο μεγάλο βήμα.
Ανακαλύπτοντας βέβαια τον εαυτό μου, δεν λύνω τα μυστήρια του κόσμου, δεν δίνω απαντήσεις σε ζητήματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους. Αναγνωρίζω απλώς ένα μέρος του συνόλου, εμένα. Πώς αυτό με βοηθά να κατανοήσω το σύνολο, δηλαδή, να γίνομαι κατανοητός και να κατανοώ αυτό που συμβαίνει γύρω μου;

2. «Εκείνα που αποκαλύπτει ο Λόγος δεν τα κατανοούν όταν κατά τύχη τα συναντήσουν, ούτε τα μαθαίνουν όταν τους τα διδάξει κάποιος, νομίζουν όμως πως τα γνωρίζουν»
Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, υπάρχει ένας ρυθμιστικός παράγοντας του κόσμου, ένα κοινό διανοητικό μονοπάτι στο οποίο βαδίζουμε όλοι, παρά τις ιδιαιτερότητές μας και τους διαφορετικούς προορισμούς μας. Αν αγνοούμε την ύπαρξή του, βαδίζουμε έξω από τον δρόμο, κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας χωρίς ποτέ να πηγαίνουμε κάπου. Αυτή η, ας την πούμε, διανοητική Αρχή είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους, όπου και όπως και αν ζουν και ονομάζεται Λόγος.
Ο Ηράκλειτος δεν συνήθιζε να δίνει ορισμούς, κι έτσι δεν μας δίνει μία αναλυτική περιγραφή του Λόγου. Μας δίνει όμως σημάδια και μας καθοδηγεί στην αναζήτηση. Πριν δούμε αυτά τα σημάδια, μπορούμε να μάθουμε πολλά από την ίδια τη λέξη που χρησιμοποιεί για να ονομάσει αυτή την Αρχή. Διότι, ο Λόγος είναι μία λέξη που φέρει πολλές σημασίες. Και όταν ενώνεται με άλλες λέξεις, οι σημασίες αυτές πολλαπλασιάζονται.
Άκου, μίλα, κρίνε και σκέψου

Λόγος είναι τα λόγια, αυτό που λέμε και αυτό που γράφουμε για να επικοινωνήσουμε με τους άλλους. Και όταν μιλώ με κάποιον άλλον κάνω διάλογο, ενώ σε κάθε τι που λέω υπάρχει αντίλογος. Ανακαλύπτουμε λοιπόν τους κανόνες του κοινού Λόγου συζητώντας και ακούγοντας ή διαβάζοντας.
Λόγος είναι και ο υπολογισμός, αυτό που σήμερα ονομάζουμε αναλογία. Η αναλογία μού επιτρέπει να συγκρίνω δύο απόψεις ή δύο καταστάσεις, να βρω ομοιότητες και διαφορές, κι έτσι να κάνω μία εκτίμηση, να κρίνω. Αυτή η διαδικασία με αναγκάζει να συλλογίζομαι.
Λόγος επίσης ονομάζεται η αιτία. Όταν λέμε «για ποιον λόγο μου μίλησε έτσι;» αναρωτιόμαστε για την αιτία. Η αναζήτηση της αιτίας πίσω από τα γεγονότα και τις προθέσεις, μας βοηθά να έχουμε μία καθαρή εικόνα για ό, τι συμβαίνει γύρω μας, και φυσικά αποτελεί μέρος της προηγούμενης διαδικασίας, του συλλογισμού.
Λόγος λέγεται και η λογική, η οποία τελικά είναι το ζητούμενο. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσουμε την λογική σύνδεση των πραγμάτων, ώστε να μην παραδέρνουμε μέσα σε φαντασιοπληξίες που δεν ωφελούν σε τίποτα. Όταν ο Ηράκλειτος μας παροτρύνει να συμβαδίσουμε με τον παγκόσμιο Λόγο, μας προτρέπει να γίνουμε λογικοί. Να μην αφήνουμε να μας κατευθύνει το παράλογο, αλλά να σχηματίζουμε τεκμηριωμένη άποψη.
Πώς μπορεί κάποιος να μάθει τι ακριβώς αποκαλύπτει ο Λόγος;
Ο Ηράκλειτος λέει πως, δυνητικά, όλοι έχουμε πρόσβαση σε αυτόν. Όπως θα διαπιστώσετε όμως στη συνέχεια, στην πραγματικότητα μπορούν να τον ανακαλύψουν μόνο εκείνοι που έχουν διάθεση να εξερευνήσουν τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τον Λόγο επειδή «ο καθένας ζει σαν να έχει δική του άποψη», αδιαφορώντας για το σύνολο μέσα στο οποίο ανήκει. Εκείνος όμως που είναι διατεθειμένος να κάνει αυτή την εξερεύνηση (γιατί μόνο έτσι μαθαίνεται ο Λόγος), θα πρέπει να αποδεχτεί ορισμένες αλήθειες, τις οποίες συχνά προτιμάμε να μην σκεφτόμαστε.

3. «Δύο φορές κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι»

Να μην εγκλωβιζόμαστε σε μία ψευδαίσθηση σταθερότητας. Δημιουργούμε αυτή την ψευδαίσθηση επειδή δεν βλέπουμε τις συνεχείς αλλαγές στις οποίες υπόκεινται τα πάντα γύρω μας. Αναλογιστείτε την έκπληξη όταν συναντάτε έναν παιδικό σας φίλο που τώρα είναι μεσόκοπος. Έχετε διανύσει και εσείς τον ίδιο χρόνο, και όμως, σαν να περιμένατε να τον δείτε όπως τον αφήσατε και αναρωτιέστε «μα πώς μεγάλωσε τόσο;» Και τότε σας κατακλύζει αυτή η βαθιά μελαγχολία και η απορία «πόσο πιο όμορφα ήταν παλιά», «πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός», «που είναι οι παλιές, καλές ημέρες» και άλλα τέτοια στενάχωρα.
Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως κανείς δεν μένει ίδιος, ούτε σωματικά ούτε ψυχικά ούτε διανοητικά. Ο παιδικός σας φίλος θα είναι πάντα ο ίδιος άνθρωπος, με το ίδιο όνομα, αλλά κάθε στιγμή που περνάει διαμορφώνεται σε έναν διαφορετικό άνθρωπο. Και φυσικά, το ίδιο συμβαίνει και σε εμένα και σε εσάς. Αυτή η συνεχής τροποποίηση των ανθρώπων, των συνθηκών και του φυσικού κόσμου γύρω μας, είναι στον μεγαλύτερο βαθμό ανεξάρτητη από εμάς. Το να απαιτούμε τον πλήρη έλεγχο στα πάντα ή να μας τρομοκρατεί κάθε αλλαγή που διαπιστώνουμε, είναι πηγές περιττού άγχους.

4. «Η δικαιοσύνη είναι διαμάχη και τα πάντα διαμορφώνονται με την διαμάχη και την ανάγκη»

Η διαμάχη αυτή συμβαίνει ανάμεσα σε αντίθετα στοιχεία, είναι αυτή που προκαλεί την αέναη αλλαγή στον κόσμο και μέσω αυτής συντηρείται η ισορροπία. Η φαινομενική γαλήνη κρύβει στο βάθος έναν πόλεμο που δεν σταματά ποτέ και στον οποίο καμία από τις αντίθετες δυνάμεις δεν επικρατεί τελικά. Γιατί, αν συνέβαινε να επικρατήσει η μία από τις δύο, ο κόσμος θα κατέρρεε. Έτσι λειτουργεί και η ανθρώπινη κοινωνία, και αν ο Ηράκλειτος έχει δίκιο, τότε ένας κόσμος χωρίς συγκρούσεις και ταραχές, σε κατάσταση απόλυτης γαλήνης δεν είναι εφικτός. Αν έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας σε μία τέτοια εξέλιξη, ο χρόνος θα μας διαψεύσει.
Φυσικά, κάπου στο βάθος του μυαλού μας το γνωρίζουμε, αλλά έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε πως υπάρχει τρόπος να γλυτώσουμε από τις ενοχλητικές εντάσεις σε διάφορους τομείς. Καιρός να επικεντρωθούμε στο πώς θα τις διαχειριζόμαστε αντί απλώς να παρακαλάμε να εξαφανιστούν. Ο Ηράκλειτος δεν πίστευε πως κάποια θετική ενέργεια ή κάποια θεότητα θα έρθει να μας σώσει από τα δύσκολα.
«Θεός για τον άνθρωπο είναι το ήθος του», έλεγε, επειδή ήταν πεπεισμένος πως αυτή η παγκόσμια ρυθμιστική Αρχή, ο Λόγος, θα φροντίσει βέβαια να ισορροπήσει μία κατάσταση που διαταράσσει την τάξη, αλλά δεν είναι βέβαιο πως η λύση που θα δώσει θα σας αρέσει. Διότι, για τον θεό (όπως τον εννοεί ο Ηράκλειτος) «τα πάντα είναι καλά και όμορφα και δίκαια, οι άνθρωποι όμως εκλαμβάνουν κάποια ως άδικα και κάποια ως δίκαια»

5. «Αδυνατούν να παρατηρήσουν όσα συμβαίνουν την ώρα που είναι ξύπνιοι, όπως ακριβώς ξεχνούν τα όνειρα που βλέπουν όταν κοιμούνται»

Σε άλλο απόσπασμα ο Ηράκλειτος λέει πως όταν είμαστε ξύπνιοι τελούμε όλοι κάτω από τον ίδιο νόμο, δηλαδή μοιραζόμαστε μία κατάσταση κοινή σε όλους, ενώ όταν κοιμόμαστε, ο καθένας βυθίζεται σε έναν αποκλειστικά δικό του κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να μοιραστεί μαζί μας το ίδιο όνειρο, έτσι δεν είναι; Κατά τη διάρκεια της ημέρας όμως, μία τόσο απόλυτη απομόνωση δεν είναι εφικτή. Επειδή, λοιπόν, θέλοντας και μη μοιραζόμαστε όλοι τον κοινό μας κόσμο έχουμε την ευκαιρία να συλλάβουμε και τον κοινό μας Λόγο, που είναι και ο τελικός στόχος. Πώς;
Ο Ηράκλειτος δεν προτείνει κάποια μέθοδο διαλογισμού ούτε κάποια προσευχή. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν προτείνει τίποτα. Σημειώνει μόνο πως το μόνο μέσο που έχουμε στη διάθεσή μας για να προσεγγίσουμε τον άυλο λόγο είναι οι αισθήσεις μας. Ό, τι ακουμπάμε, ό,τι ακούμε, μυρίζουμε, γευόμαστε, αλλά κυρίως ό,τι βλέπουμε μας δίνει πληροφορίες για το περιβάλλον μας. Και κάθε τέτοια πληροφορία περιέχει λίγη από τη γνώση που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε τον Λόγο. Αρκεί να συνειδητοποιούμε έστω και για λίγο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, γιατί έτσι εκπαιδεύουμε τακτικά τη λογική μας ικανότητα.
Απαθανατίστε κάθε μικρή στιγμή της ζωής σας

Σκεφτείτε πόσο χρόνο περνάμε κάθε μέρα επαναλαμβάνοντας αυτόματα κάποιες καθημερινές κινήσεις, χωρίς να συνειδητοποιούμε τι ακριβώς κάνουμε. Κάθε φορά που αναρωτιέστε αν κλειδώσατε την πόρτα φεύγοντας από το σπίτι, συμβαίνει επειδή την ώρα που κλειδώνατε δεν συμμετείχατε στην ενέργεια αυτή συνειδητά. Κοιτούσατε, αλλά δεν βλέπατε το χέρι να κλειδώνει την πόρτα.
Αυτός ο αυτοματισμός δεν μας επιτρέπει να μελετήσουμε κάθε νέα πληροφορία που εμφανίζεται. Κλεινόμαστε σε έναν κόσμο εσωτερικό, μοναχικό, σαν αυτόν που ζούμε την ώρα που κοιμόμαστε. Αν δοκιμάσετε να κάνετε συνήθειά σας να σταματάτε πότε-πότε, για λίγα έστω δευτερόλεπτα, να παρατηρήσετε τον εαυτό σας, τα σπίτια και τα δέντρα στη διαδρομή που κάνετε κάθε μέρα, τις λεπτομέρειες στο δωμάτιο που εργάζεστε, τους άλλους ανθρώπους γύρω σας, θα παρατηρήσετε ένα σωρό πράγματα που σας είχαν διαφύγει.
Λίγα μόνο δευτερόλεπτα, δύο-τρεις φορές την ημέρα αν επιδιώξετε να το κάνετε αυτό, σιγά-σιγά θα σας γίνει συνήθεια. Αυτός είναι ένας τρόπος να συνεργαζόμαστε συνειδητά με τις αισθήσεις μας, ώστε να συμβαδίζουμε με όσα γίνονται, όσα αλλάζουν γύρω μας και να μαθαίνουμε από αυτά. Όπως το σώμα μας εκπαιδεύεται να κινείται σεβόμενο τους φυσικούς νόμους, έτσι και το μυαλό μας, μέσω των αισθήσεων εκπαιδεύεται να λειτουργεί συντονισμένο με τον Λόγο.

6. «Αυτόν τον κόσμο, που για όλους είναι ο ίδιος, δεν τον έπλασε κανένας από τους θεούς ή από τους ανθρώπους, αλλά ήταν είναι και θα είναι πάντα αείζωον πυρ, που ανάβει και σβήνει με μέτρο»

Τι είναι τελικά αυτός ο Λόγος; Είναι ο νόμος που διέπει τον κόσμο. Δεν είναι ένας θεός – πρόσωπο, δεν δημιουργεί τίποτα, δεν επεμβαίνει για λογαριασμό μας. Ρυθμίζει, αλλά δεν καθορίζει. Είναι όπως ο διευθυντής μίας ορχήστρας, ο οποίος ούτε έχει γράψει τη μουσική ούτε παίζει ο ίδιος κάποιο όργανο. Φροντίζει μόνο για την αρμονική απόδοση του κομματιού.
Εσείς κι εγώ είμαστε μέλη της ορχήστρας, παίζουμε το όργανο που εμείς επιλέγουμε, μελετάμε το κομμάτι, αλλά, αν θέλουμε η μουσική που παράγουμε να δένει αρμονικά με τη μουσική των άλλων, πρέπει να αναγνωρίζουμε τη σημασία των κινήσεων του μαέστρου. Εκτός ορχήστρας μπορούμε να παίζουμε τη δική μας μουσική όπως μας αρέσει, αλλά με ένα μόνο όργανο ποτέ δεν θα πετύχουμε το πλήρες αποτέλεσμα μίας ορχήστρας.
Αν η ζωή μας βαλτώσει στην πλήξη της καθημερινότητας ή γίνεται κάθε μέρα πιο ενδιαφέρουσα και ικανοποιητική, εξαρτάται από εμάς. Οι νόμοι του κόσμου δεν αλλάζουν. Εμείς πρέπει να εναρμονιστούμε μαζί τους.

Ηράκλειτος

Ο Ηράκλειτος έζησε 60 χρόνια, όλα στην πατρίδα του την Έφεσο, πόλη στα παράλια της Μ. Ασίας, στην οποία τότε κατοικούσαν Έλληνες. Στα τέλη του 6^ου αιώνα, η πόλη ήταν υπό περσική κατοχή, αλλά, διατηρούσε μία σχετική αυτονομία. Αν και αριστοκρατικής καταγωγής (ήταν απόγονος του ιδρυτή της Εφέσου) δεν επεδίωξε την πλούσια και ένδοξη ζωή που του εξασφάλιζε η καταγωγή του, αλλά προτίμησε την απομόνωση και τον στοχασμό.

Έμεινε στην ιστορία ως ο σκοτεινός φιλόσοφος, που εσκεμμένα διατύπωνε τη σκέψη του με ασάφεια, ώστε να μπορούν να τον κατανοήσουν μόνο οι λίγοι, οι εκλεκτοί. Ίσως όμως το έκανε γιατί γνώριζε πως μαθαίνει μόνο όποιος θέλει να μάθει, και πως μαθαίνει κάποιος καλύτερα εκείνα που ανακαλύπτει μόνος του. Ως σοφός δάσκαλος, εκείνος μας έδειξε πού πρέπει να σκάψουμε για να βρούμε τον θησαυρό που πρώτος εκείνος ανακάλυψε.

Πηγή: 

grethexis.com

ΠΩΣ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΑΤΑ ΠΛΩΤΙΝΟ, ΙΑΜΒΛΙΧΟ, ΠΡΟΚΛΟ ΚΑΙ ΔΑΜΑΣΚΙΟ

Για τον Πλωτίνο η ένωση με το θείο γίνεται με την γνώση μόνο, για τον Πρόκλο με την γνώση αλλά σε τελικό στάδιο με την θεουργία.

Και αυτό διότι επειδή το θείο είναι υπερούσιο - πριν την ουσία - δεν μπορεί να είναι αντικείμενο νόησης από τον άνθρωπο.

Ο Δαμάσκιος φαίνεται αδιάφορος προς το θέμα. Αφήνει το ζήτημα ανοιχτό και άπτεται καθαρά της φιλοσοφίας και της δυναμικής εξέλιξης του ανθρώπου.

Και οι τρεις (Πλωτίνος, Πρόκλος, Δαμάσκιος) θεωρούν ότι το ΕΝ είναι υπεράνω του Νου. Οι υποστάσεις είναι κατά σειράν: ΕΝ-Ενάδες (Θεοί)-Νους-Ψυχή-Φύσεις-Σώμα σε πλήρη ανάπτυξη (Πρόκλος)

Ο Δαμάσκιος παρότι θεωρεί ότι το Εν είναι υπεράνω του Νου (όπως και οι υπόλοιποι), δεν παίρνει ξεκάθαρα θέση για το πως θα επιτευχθεί η ένωση αυτή με το Εν.

Πάντως ο Δαμάσκιος ξεκαθαρίζει το βασικό θέμα Φιλοσοφίας-Θεουργίας λέγοντας στα σχόλια στον Φαίδωνα 172: «Οι μεν την Φιλοσοφίαν προτιμώσιν ως Πορφύριος και Πλωτίνος και άλλοι πολλοί φιλόσοφοι. Οι δε την ιερατικήν, ως Ιάμβλιχος και Συριανός και Πρόκλος και οι ιερατικοί πάντες.». Η τελετική και οι τελετές των μυστηρίων είναι καθαρά θεουργικές πράξεις. Ο Πρόκλος σε διάφορα σημεία αναφέρεται πως οι ιερείς στις τελετές πραγματοποιούσαν διάφορα φαινόμενα για προετοιμασία στις μυήσεις. 

Λέει για παράδειγμα ο Πρόκλος στα Σχόλια στην Πολιτεία 1.37.11 : ".. μη γαρ προσέμενοι ταύτα την ιερατικήν όλην ανατρέπομεν και τα έργα των θεουργών..."

Το βασικό σημείο που κάνει την διαφορά είναι ότι κατά τον μεν Πλωτίνο το ανώτερο μέρος της Ψυχής δεν «κατεβαίνει» αλλά παραμένει στο νοητό, ενώ κατά τους υπόλοιπους Νεοπλατωνικούς η Ψυχή κατεβαίνει ολόκληρη. Ο Πρόκλος αφιερώνει το 211 της Στοιχείωσης του για να καταρρίψει την θέση αυτή του Πλωτίνου. Άλλες σχετικές αναφορές του Πρόκλου είναι στον Παρμενίδη 948.14, Στοιχεία Θεολογίας 184, Σχόλια στον Τίμαιο ΙΙ 241.29, ΙΙΙ 165.7, 231.5, 245.19.

Αποτέλεσμα αυτού – επειδή η ψυχή κατεβαίνει ολόκληρη – είναι η ψυχή να είναι ουσιαστικά χωρισμένη από την θεία και έτσι να μην είναι δυνατόν να επιστρέψει η ψυχή στην πηγή της, μόνο με την αυτοσυνείδηση, με την επιστροφή μόνο στην ουσία της, δηλαδή με την μυστική ένωση που αναφέρει ο Πλωτίνος. Η ένωση δεν είναι πλέον δυνατή εφόσον η επιμέρους ψυχή του ανθρώπου έχει χωριστεί από την θεία αρχή. Για αυτό ο άνθρωπος χρειάζεται τη βοήθεια που του παρέχει η θεουργία.

Σχετικές παραπομπές: Σχόλια σε Αλκιβιάδη 5.6, Σχόλια σε Τίμαιο ΙΙΙ 231.5, Πλατωνική Θεολογία Ι 25.

Η θεουργία λειτουργεί με την χρήση των συμβόλων και συνθημάτων που έχουμε μέσα μας και που σπάρθηκαν μέσα μας από τους Θεούς. 

Ο Ιάμβλιχος στο Περί Αιγυπτίων μυστηρίων 7 και 96 αναφέρει ότι ούτε η γνώση παρέχει οποιαδήποτε πρόσβαση στο θείο, επειδή καθ’εαυτή δεν μετέχει σε αυτό, και η δεδομένη απόσταση δεν της επιτρέπει καμία επαφή με το αντικείμενο της. Δεν είναι ο νους που συνδέει τους θεουργούς με τα θεία όντα, Αν αυτό ήταν εφικτό, ακόμη και οι θεωρητικοί φιλόσοφοι θα μπορούσαν να επιτύχουν την θεουργική ένωση με τους θεούς. Αντίθετα είναι η δύναμη των ανείπωτων συμβόλων, τα οποία μόνον οι θεοί κατανοούν, που εδραιώνει την θεουργική ένωση. Η ύπαρξη και λειτουργία των Ελληνικών Μυστηρίων μας δίνει την ένδειξη ότι ουσιαστικά εκεί γίνονταν θεουργικές πράξεις, όπως περιγράφει σε διάφορα σημεία ο Πρόκλος.

Πηγή: 

σχόλια από empedotimos.blogspot.gr

ellinikoskoinotismos.blogspot.gr

OI AΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ.

Οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς ονομάζουν την Νήσο με το όνομα «ΙΕΡΝΗ».
Τούτο το συναντούμε στα Αργοναυτικά στον Αριστοτέλη και στον Στράβωνα.
Στα Ελληνικά «ΙΕΡΝΗ»
σημαίνει Ιερά Νήσος.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης την ονομάζει «Νήσο της Ίριδος».
Η Ίριδα ήταν Θεά Αγγελιοφόρος του Δία και της Ήρας.
Στο ιρλανδικό βιβλίο Leadharcadhal αναφέρεται ότι «περί το 1240 π.Χ.
έφθασαν στο νησί της κόρης τους της Ίριδος,
Ο ΘΑΥΜΑΣ,
Θεός του Πόντου και η Ηλέκτρα κόρη του Άτλαντα και της Πλειόνης».
Δηλαδή είτε το ένα είτε το άλλο, η ονομασία του νησιού σχετίζεται με την Ελλάδα.
Στο βιβλίο του Τζιράλτους ντε Μπάρι (History and Topography of Irland) αναφέρεται:
«Αργότερα ο Έλληνας πρίγκιπας Παρθόλος έφθασε στο Νησί συνοδευόμενος από 24 ζεύγη Ελλήνων, μεταξύ των οποίων και οι τρεις υιοί του με τις συζύγους τους αποβιβάστηκαν στον κόλπο ΚΕΝΜΑΡ και εγκατασταθήκαν στην περιοχή του ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ.
Σε τριακόσια χρόνια έγιναν πέντε χιλιάδες.
Από επιδημία οι περισσότεροι πέθαναν και τάφησαν σε ομαδικό τάφο (τύμβο) στο Tallaght έξω από το Δουβλίνο».
Μετά τον Τρωικό Πόλεμο, όπως γράφουν ο Φ. Ζιρώ και Ζ. Ροθ στο βιβλίο τους «Γενική Μυθολογία», έφθασαν στο Νησί οι Thuta de Danan (ΈΛΛΗΝΕΣ ΔΑΝΑΟΙ) άνθρωποι Θείας καταγωγής με ρομφαίες και δόρατα καθώς και την «ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ» που έφεραν
από το Σπήλαιο του Διός, στο όρος Ίδη της Κρήτης, όπου ο Βασιλιάς Μίνωας ο Α’ αγρυπνούσε κάθε εννιά χρόνια, περιμένοντας την επιφοίτηση του προγόνου του, του Διός, για να νομοθετήσει και να κυβερνά σωστά το λαό του.
Αργότερα οι Βασιλείς της Νήσου κάθονταν πάνω σ’ αυτήν την «πέτρα» περιμένοντας τη Θεία έμπνευση.
Οι Δαναοί στην αρχή συγκρούστηκαν με τους Γίγαντες, τους Φορμόρους, που ήσαν και αυτοί θεϊκής καταγωγής, μετά όμως συμβίωσαν.
Στη συλλογή «Αρχαίες Ιρλανδικές Ιστορίες» αναφέρεται ότι οι Δαναοί που ζούσαν στα βόρεια νη-σιά έγιναν οι σοφότεροι της ανθρωπότητος.

Έκτι-σαν τέσσερις πόλεις:
τη ΦΑΛΙΑ,
τη ΓΟΡΙΑ,
τη ΜΥΡΙΑ,
και την ΦΙΔΙΑ.

Στην περιοχή ΑΡΑΝ της Β. Ιρλανδίας διασώζονται ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΤΕΙΧΗ
που τα κατασκεύασαν οι άνθρωποι της θάλασσας, οι Έλληνες Γίγαντες.
Τα ίδια περίπου αναφέρονται και στο βιβλίο των Επιδρομών του Λεβάρ Γαβχάλα.
Οι Ιρλανδοί καυχώνται ότι είναι απόγονοι των Κελτών που έφθασαν στη Νήσο τον τρίτο π.Χ. αιώνα. Να μη διαφεύγει της προσοχής μας ότι οι Κέλτες είναι ΕΛΛΗΝΟΓΕΝΕΙΣ.
Το όνομά τους το πήραν
είτε από τον προγεννήτωρά τους, τον Κέλτο, γιο του Ηρακλή και της Κελτίνης κόρης του Βασιλιά Βρεττανού της Βρεττάνης στη Βόρεια Γαλλία,
είτε από τους Κέλητες ίππους των Αρχαίων Ελλήνων. Κέλητες ίπποι είναι τα γρήγορα και δυνατά άλογα.
Οι Κέλτες εθεωρούντο πολύ καλοί πολεμιστές.
Μετά εγκαταστάθηκαν στο Νησί οι ΠΙΚΤΟΙ από την Καλληδονία (Σκωτία) και την Ουαλία.
Σχεδόν όλοι οι Καλληδόνες ήσαν Έλληνες.
Οι σημερινοί Ιρλανδοί είναι απόγονοι όλων όσων αναφέρθηκαν.
Πενήντα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Δουβλίνου στην περιοχή Meath βρίσκεται το μεγαλύτερο μεταλλείο ψευδαργύρου και μολύβδου της Ευρώπης.
Ένας λόφος του μεταλλείου, ο λόφος Tara είναι το πιο ενδιαφέρον αρχαιολογικό μέρος της Ιρλανδίας. Βάση των αρχαιολογικών ευρημάτων η ηλικία του είναι πέραν των 5000 ετών.
Ανήκει στη νεολιθική και ορειχάλκινη εποχή.
Πάνω στο λόφο αυτό βρίσκεται η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ, που λέγεται
και ΚΑΘΙΣΜΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ.
Πάνω στην πέτρα αυτή κάθονταν οι βασιλιάδες και περίμεναν τη φώτιση του Θεού.
Δεν αποκλείεται η πέτρα αυτή να είναι η πέτρα που έφεραν οι Έλληνες Δαναοί
από το Σπήλαιο του Διός της Κρήτης.
Για τούτο πρέπει να γίνει ειδική έρευνα.

Δείτε επίσης:

Οι αρχαίοι Ιρλανδοί ήταν Πόντιοι! Έρευνα υποδεικνύει τις ρίζες των Κελτών Ιρλανδών

Πηγή:
Grigoris Makrinitsas